Dekor: Yıldızla Cahit’in evi. Orta halli bir salonda olabilecek aksesuarlar. Vakit akşam. Cahit çok hasta, divanda yatmakta, veremliler gibi öksürmektedir. Kapı açılır, Yıldız üzerine giydiği bluzun düğmelerini kapatarak içeri girer. Cahit’in öksürdüğünü görünce hemen konsolun üzerinde duran şurubu alıp yanına koşar.

YILDIZ-  Doğrul biraz da ilacını vereyim hayatım.

CAHİT-             Boşver. Bir faydası olmuyor Yıldız. (Tekrar öksürür) Öldürecek bu öksürük beni.. (Öksürür) Rolümü kime verdiler?

YILDIZ-             Behzat’a.

CAHİT-             İyi yapmışlar. Behzat o rolün altından kalkar. (öksürür) Biliyor musun nasıl özledim tiyatroyu. Kulisi, sahneyi, seyirciyi, alkışları..(kesik kesik nefes alır) En çok da o kendine özgü kokusunu...

                        (Yıldız tatlı bir gülümseme ile bakar Cahite)

CAHİT-             Arkadaşlar ne yapıyor? Beni soruyorlar mı?

YILDIZ-             Sormaz olurlar mı, her seferinde selam yolluyorlar. İyileşip tekrar tiyatroya dönmeni bekliyorlar.

CAHİT-  İyileşmek mi dedin? (biraz durur) Yıldız.

YILDIZ-  Evet sevgilim.

CAHİT-             Bunu sana söylemek çok zor sevgilim. Günlerdir, hastalandığımdan beri her gece senin tiyatro dönüşünü bekliyorum ve bu gece mutlaka söyleyeceğim diyorum ama bir türlü dilim varmıyordu..

YILDIZ-  Bana günlerdir söylemek istediğin neydi Cahit?

CAHİT-  (Derin bir nefes alır) Benden ayrılmanı istiyorum. Boşan, bırak beni..

YILDIZ-  (kızar) Cahit!

CAHİT-             (Ağlayarak) Tahammül edemiyorum Yıldız. Ben artık ayağa kalkamam.  Hastalığımın ne olduğunu biliyorum. Ben artık yaşamımın sonuna geldim sevgilim. Ama sen..

YILDIZ-             Saçmalama Cahit. Birliktelik sadece iyi günler için değildir. Ben seninle evlenirken hep iyi günler geçireceğimizi düşünmemiştim. Bugün sen hastaysan, yarın da ben hasta olabilirim.

CAHİT-             Bana teselli vermeye çalışıyorsun ana nafile, sevgilim. Öleceğimi hissediyorum. (Öksürük nöbeti) Öksürürken ciğerlerim ağzıma geliyor. Ayrıl benden.. Bırak beni..Hayatını yaşa.

YILDIZ-             Bu gece senin üzerine evham çökmüş. Dur sana seninle oynadığımız bir oyundan bazı bölümler oynayayım. İster misin?

CAHİT-             Hayır..Hayır. Hatırlatma bana tiyatroyu. Sen ve tiyatro..Hayatta sevdiğim, taptığım iki şey. Şu anda ikisinden de öylesine uzağım ki..Tiyatroda oynayamamak, sana ise dokunamamak kahrediyor beni, Yıldız.

YILDIZ-             (Cahit’e sarılarak) Ben yanındayım ya Cahit. Karın değil miyim? Dokunabilirsin, öpebilirsin, kollarına alabilirsin beni kocacığım.

CAHİT-             (İtekler) Hayır, seni de kendi hastalığıma ortak edemem Yıldız. Ciğerlerimdeki o kahrolası verem mikrobunu sana da bulaştıramam. (Yıldızın saçlarını okşayarak) Sen o kadar güzel, o kadar diri ve canlısın ki.. Seni hasta görmeye bile dayanamam.

YILDIZ-             (Yıldız kocasının kollarından çıkar) Böyle konuşma ama, beni de üzüyorsun sevgilim.

CAHİT-             Biliyor musun Yıldız keşke bir çocuğumuz olsaydı diyorum hep..Ve bana benzeseydi çocuğumuz. Ben öldükten sonra benim kopyamla avunsaydın diyorum. (sesi yüksek) Yarabbi, ne bencil bir adamım. Acaba dünya dünya olalı benim gibi delicesine seven bir adam ve benim gibi talihsiz bir tiyatrocu daha gördü mü? (Yıldız bir şey demez, sadece yüzü seyirciye dönük ağlamakta. Cahit ağlar gibi konuşmasını sürdürür) Ve de benim gibi yaşamdan, sevdiğinden umudunu kesmiş, yatağa bağlı kıskanç bir koca..Biliyor musun sen yokken hep seni düşünüyorum Yıldız..

(Yıldız ağır ağır kocasının yanına doğru ilerler) Geceleri yürüyecek dermanım olsa tiyatroya geleyim diyorum, sana alkış tutan o elleri kırayım, sana iştah ve beğeniyle bakan o gözleri kör edeyim, senin için düşünen beyinleri balyozla dağıtayım, diyorum.

YILDIZ-             (hıçkırık içinde) Yeter..Ne olursun üzme beni. Kıskanman için bir neden yok ki.. Hem niçin hep ölecekmişsin gibi konuşuyorsun. Evet hastasın, veremsin. Ama her verem olan insan ölmüyor ki.

CAHİT-             Benimkisi ilerlemiş bir verem ama. Ciğer namına bir şey kalmamış. Öleceğim ben. Bu yatak benim son mekanım olacak. (ara) Yıldız.

YILDIZ-  Efendim.

CAHİT-  Elini ver bana.. Tutmak, sıcaklığını hissetmek  istiyorum.

(Yıldız titreyen elini uzatır. Cahit uzatılan eli alır ve yanağına bastırır, öper, okşar) Kısa ama her insana nasip olmayacak bir mutluluk yaşattın bana. Buna üzülmem mi, yoksa sevinmem mi gerekir bilmiyorum.

YILDIZ-             (Boşta olan kolundaki saate bakar) Şeyyy..Saat..Yani gitmem gerek biliyorsun.

CAHİT-             Biliyorum. Ama sana doyamıyorum bu gece.

YILDIZ-  Oyunun başlamasına bir saat kaldı.

(Yıldız elini kocasının yanağından çeker ve ağır adımlarla masaya doğru yürür. Çantasını açar, oyalanır)

CAHİT-             Biliyor musun bu gece hiç gitmesen diyeceğim ama sen yalnız bana ait değilsin ki.. Seni bekleyen seyircilerin var, biliyorum tabi.

YILDIZ-  Merak etme sevgilim iki üç saat sonra tekrar yanında olacağım.

CAHİT-             Bu gece içimde acayip bir his var Yıldız..Ben.. (öksürmeye başlar) Ben..

( tekrar öksürük ve nöbet şeklinde sürer)

YILDIZ-  (korku içinde Cahit'in yanına koşar) Cahit.. Sevgilim

CAHİT-  (öksürük devam eder, sonra duralar) Yıldız..

YILDIZ-  (telaşla) İyi misin?

CAHİT-  (Kesik kesik nefes alır) Bilmiyorum. Bilmiyorum.

YILDIZ-  (telaşla, çaresizlik içinde) Allah’ım.. Evde kimse de yok. Oyunun

başlamasına ise bir saat kaldı. Ne yapsam acaba?

CAHİT-             (güçlükle konuşur) Git..Beni düşünme. (Öksürük) Git hadi, git. 

                        (Tekar öksürük nöbeti)

YILDIZ-             Seni bu halde bırakıp da nasıl giderim Cahit? (Birden gözü kocasının öksürürken ağzından çektiği mendile ilişir. Mendil ve ağzının kenarı kanlıdır) Ama.. Ağzından kan gelmiş senin. Dur da sileyim.

CAHİT-             Bırak kalsın.Geç kalacaksın sen. (öksürük) Durma git, gitmen gerek biliyorsun.

YILDIZ-             Durumun iyi değil. Dur da ilacını vereyim, şurubunu içirteyim, belki iyi gelir.

CAHİT-             İstemem. Benim ilacım sensin sevgilim. Bir kaç dakika daha seyredeyim seni. Belki de bu seni son seyredişimdir. (Dokunaklı bir sesle) Ne kadar da güzelsin. Saçların ipek gibi, ya gözlerin.. Ya yüzün. (Ağlar) Neden? Neden kısa sürdü bu mutluluk? Neden, ya Rabbi, neden?

(Yıldızın kocasının yattığı divanın yanında çömelmiş bir vaziyettedir. Başını onun ellerinin arasına terk etmiş, ağlamaktadır) Hadi git artık. Kuralları biliyorsun, oyun başlamadan bir saat önce tiyatroda olmak zorundasın.

YILDIZ-  Hayır, hayır gidemem. Seni böyle bırakıp ta gidemem Cahit.

CAHİT-             Mecbursun buna.. Karı koca da olsak biz birbirimizin malı değiliz. Bizim sahibimiz seyircimizdir. Ona saygı duymak zorundayız. Çünkü onlarla varız biz.. Hadi git Yıldız, Allah aşkına git.

YILDIZ-             (hıçkırarak) Allah’ım, Allah’ım ne olur onu bana bağışla..

CAHİT-  Git..Git.. Bekleyeceğim seni..

                        (Anında bir öksürük nöbeti başlar. Sarsıla sarsıla öksürmektedir.)

YILDIZ-  (haykırarak) Cahit..Cahit!

CAHİT-             (güçlükle konuşur) Yıl..dız..Sev..gilim..Ben..Ben.. (ses yüksek) Ben.. (usulca son nefesini verir)

YILDIZ-             (usulca) Cahit..Cahit.. (yüksek) Cahit, sevgilim.. (çok yüksek) Cahitt.. (haykırır) Hayırrrrr hayır, olamaz, ölemezsin sen. Allah’ım, Allah’ım! (Hıçkırır, kocasının ölüsüne sarılıp sarsarak, hıçkıra hıçkıra ağlar) Neden, neden öldün Cahit? Benimle evlen diye yalvaran sen değil miydin? Şimdi durup dururken niçin öldün? Neden oyunbozanlık ettin?

(Bir süre kocasının cesedine sarılıp ağlar sonra kolundaki saate bakar ve doğrulur) Kusura bakma sevgilim, gitmem gerekiyor. Bizim yazgımız bu.. Senin de dediğin gibi biz seyirciye aitiz.

(Telaşla masanın üzerindeki çantasını alır. Sonra iskemlenin üzerinde duran mantosunu alır, giyinir ve çıkmadan önce Cahite bakar) Affet beni Cahit. (Yürür kapıya gelir, kapıyı açar ve çıkmadan önce son bir kez daha kocasının cesedine yaşlı gözlerle bakar) Ya Rabbi ben bu gece nasıl oynayacağım.

(Yıldız çıkar. Müzik. Genel ışık yavaş yavaş kararır ve perde kapanmaya başlar. 5. tablo hazırlanıncaya kadar Yıldızın sesi efektten gelir)

YILDIZ-             (Ekolu) Onu üzerinde öldüğü kanepede yapayalnız bırakarak tiyatroya gitmek zorunda kalmıştım. O gece seyircileri her zaman olduğu gibi büyülerken, onlar içimin katıla katıla ağladığını bilmiyorlardı. Sevdiğim adamın ölümü ardından ağlarken kostümlerimi giyiyor, makyajımı yapıyordum. (içini çeker) Tabi ölenle ölünmüyordu. Bu acıyı kısa zamanda unutmuştum. Çünkü sahne, şan, şöhret ve alkışlar beni bekliyordu. Cahit’i ise bekleyen bir şey kalmamıştı. (Birkaç saniye müzik) Şöhretim gün geçtikçe biraz daha artıyordu. Gelen hediyelerin haddi hesabı yoktu. Ya çiçekler..(gülerek) Evim çiçek bahçesine dönmüştü adeta. Hayranlarımın sayısı her geçen gün artarken, beni çekemeyenlerin, kıskananların sayısı da bir o kadar artıyordu..Öyle dedikodular çıkıyordu ki, kimileri kocalarıyla gezip tozmama kadar vardırıyordu yalanlarını.

(içini çeker) Oysa Cahit’in ölümünden bir yıl geçmesine rağmen hayatımda hala bir erkek yoktu.                       

4. TABLONUN SONU