Aynı bardaktan su içmek gibiydi yaşanılan ama ne içtiğimiz su aynıydı ne bardak bir taneydi! O kadar zordu ki bunu başarmak; en az fiziki olarak ne kadar imkânsız gözüküyorsa o kadar zor işte. Bir merhabayı paylaşamamanın ne demek olduğunu anladığım zamanlardı o zamanlar; en acı şekilde!

Aslında geçmiş zaman gibi anlatsam da hâlâ anlayabilmiş de değilim ya, neyse! Kimseyle paylaşamayacağın şeyler olur ya hayatında; onlardan biriydi benimkisi. Niye paylaşamaz insan o şeyleri… Niyesini anlatayım; utanır çünkü! yaşadıkları, yapmadıkları güçsüzlüktür. Kendinden utanır sadece. Kendisine yenilmiştir çünkü o anda. Zaten bu kendine yenilmek de da en kötüsü değil midir? Kendine yenilmek birazda kendine güvensizlikten kaynaklanır bence. Kabullenememenin altında ezilmektir yani.

E, bir de vazgeçememektir tabii; Âşık olmak gibi! Aşkı da hiçbir zaman başkasına yenilmek olarak görmemek gerekir; o da insanın kendine yenilmesidir. Bunu yanında mutlu olmak isterse insan, bunun en güzel yolu aşktır. Kendine yenildiğin kadar aşkı yoğun yaşarsın ve âşık olduğun kadar kendine yenilirsin. Kötü bir şey değildir âşık olmak. Her duygunun, her iyiliğin, her kötülüğün yaşanması şarttır hayatta. Aşk o kadar karmaşık duygular yaşatır ki insan hem iyiliği hem kötülüğü görür onda; Hepsini öğrenebilmek için belki de ilk sırada aşkı yaşmak gerekir hayatta!

İnsan kendini insanda tanır ve bunun için aşk gereklidir...