“ Akıllı kişi, zevkin değil de acısızlığın peşinde koşar ”  diyor Aristoteles. Burada, “ Zevk mutluluk mu verir ” sorusunu da ben sorayım. Elbette denilebilire çok yakın bir yanıtı olsa da bu kez zevkin tarifini yapmak gerekecek. Mutluluk herhâlde sadece zevkle bağdaşmaz! 

Uzun yıllar sonra bir insana, “ Mutlu musunuz ” diye sorulsa ölçüt olarak neleri alacak? Geneli mi, özeli mi alacak? Bütünü mü, belirli bir yerdeki parçayı mı alacak?

Gerçek mutluluğun çok parçalı bir bileşim ve çok kısa süren anlardan oluştuğunu sanıyorum. Bunların toplamı sonucuna uygun olumlu veya olumsuz yanıt verilebilir.  

Duyusal ve manevi sevinçler, elbette mutluluğun bu parçalarından önemlisidir. Başarıyla gelen haz da buna dâhildir. Bunlar da verilecek yanıtlarda önemli rol oynarlar. 

Arthur Schopenhauer ise bu konuda biraz karamsar. Bakın ne diyor, “ Dünyanın sunabileceği en iyi şey acısız dingin katlanılabilir bir hayattır. En iyisi hayatı bunlarla sınırlamaktır. Daha çok mutsuz olmamanın en iyi yolu daha çok mutlu olmamayı istememekten geçer ” . Mutlu olmayı istemek bir yana, mutsuz olmamak da bir mutluluktur gibi bir şey bu. 

Eskilerin mutlulukları bakın nerdeymiş: Doğan Kuban, “ ( … ) Oysa bugünkü bilim ve teknolojiye sahip olmadan, bugünden daha mutlu yaşayan topluluklar her zaman oldu. İnsanlar evlerinde bugünkü kadar korkmuyorlardı. Kafalarına ansızın füzeler düşmüyordu ve evlerinde ne konuştuklarını kimse bilmiyordu. Dünya nüfusu bir milyar olmadan insanlar mutluluğu biliyorlardı. Bazıları mutlu yaşıyordu hatta mutluluk için öğütler bile veriyordu. ( … ) ” diyor. Tabii bu da uygun bir düşünce.

Mutluluk, galiba yapabileceklerinizin tamamını yapabileceğiniz zamanda yapıp yapabileceklerinizi yapamadığınızda da yapacak yenilerini bulmakta. Hangi anlamda alırsanız alın, mutluluk üretmektedir… 

İnsan Olmanın Lezzeti... C' de buluşana dek, en iyilerle kalın.

İlk not: En son ne zaman, bir neden yokken belki de kendinize demet çiçek aldınız?