Ay ışığında pırıl pırıl yanıyordu, üzerinde kayıp gittiğim göl.

Gökyüzünden yıldızlar inmişti yeryüzüne, gözlerimde parıldıyordu.

Yüreklerinde dinlendiğim dostlar kayarak yanımdan geçiyordu.

Sen sesleri, kahkahaları dolduruyordu geceyi.

Gece yarısına doğru yakılan ateşin çevresinde oturduk şarkılar söyledik,

Önce üşüyen ellerimizi, sonra buz kesmiş yüreklerimizi işittik.

 

Derin derin nefes aldım yatağımda, gözlerimi kapatıp az önce okuduğum romanın sayfalarına daldım.

Donan bir gölün üzerinde uçarcasına kayıyordum.

Basımı döndürüyordu karın kokusu.

Ay ışığının gümüşi renkleri, karla kaplı ağaçların dallarında ışıldıyordu.

Dostlar, ah dostluklar sıcacık yüreğime değiyordu.

 

Gözlerimi açıp başucumdaki resme baktım.

Nerden bulmuştum acaba bu resmi.

Etrafımdakileri fark etmeye başladığım o ilk günden beri oradaydı.

Donmuş gölün üzerinde gülümseyerek paten yapan insanlar.

Her gece orda olmak isteği yakardı canimi.

Elimi uzatıp değerdim insanlarına resmin.

Seyrettiğimde ne kadar yakındılar, orada olmak isteyince o kadar uzak.

İnsanların gülerek, şarki söyleyerek kişi yasadığı ülkelere duyduğum

O derin özlem, ne çok avuttu beni.

 

Bugün,“ Daha önce hiç paten yapmış mıydınız? “ diye sordu, yanımdan hazla kayan bey.

„  Çook  „ diyerek gülümsedim.

O kadar çok kaydım ki bu nehrin üzerinde.

Yaramaz bir gülümseyişle,

„Ama bu nehir uzun zamandan beri ilk defa dondu“ dedi.

„Siz sadece nehir donduğunda mi kayardınız?

Ben nehirleri hiç donmayan bir şehirde, her gece ay ışığıyla kayardım