Evimin çatısına kar yağıyor görüyorum.

Bembeyaz karin içinde çatısı kapısı beyaza boyanmış bir ev.

Bir ev ki camlarında sıcacık  ışık, bacasında beyaz bir duman.

Gökyüzü öyle yakin ki bu eve, çocukların gözlerinde parıldıyor yıldızlar.

Pencereleri perdeli evimin, odun çıtırtıları duyulan şöminesinin önündeyim.

Sallanan sandalyemde kucağımda sayfaları açılmış kitabımla,

bilmem kaçıncı masalımın kahramanıyım.

Dışarıda uğuldayan rüzgâr, camımdan içeri girmek için kendini ordan oraya savuran kar taneleri.

Her yer bembeyaz.

Dağlar, taşlar, dallarına kar tanelerinin tutunduğu kocaman ağaçlar.

Başımı eğip baksam pencereden, güzel boynuzları ile geceyi süsleyen geyikleri göreceğim.

Ay aydınlığında gölgeleri kara düsen güzel geyikleri.

Sen evimin içindesin.

Ayak seslerin kulağımda, bir şeyler ile meşgulsün.

Yanımda olmadığın her kösesi uzak  bu evin. Bir iki adim uzağımda olan seni özlüyorum...

Sonra yavaş yavaş bana yönelen adımlarını duyuyorum.

İçimde nasıl güzel ve ne huzurlu bir heyecan. Biraz sonra yanımda seni bulacak,

Gözlerini görecek olmamın verdiği mutluluk.

Bir an ayağın takılıyor eşiğe, yüreğim nasıl ağzıma geliyor.

Ya düşseydin! Düşünmek bile istemiyorum, içimde büyüyüp giden korkuları.

Gözlerimi iyice yumuyorum.

Yalnız sana saklamak istiyorum, gözlerime yerleşen pırıl pırıl yıldızları.

Yalnız sana gülmek istiyorum, sen kahkahalarla.

Yalnız seninle bırakmak, beyaz adımlarımı kara.

Adımlarını duyuyorum,

Usulca yüreğime doğru yürüyen.

Acele et ne olur,

Gözlerimde senin için yıldızlar saklıyorum...