Bizim ağaçlarımız niçin güler yüzlü değil! 

Güler yüzlü olanları da var elbet; ormanlarımızda onlara daha sık rastlıyorum ama ben bütününü sorguluyorum. Yangında kaybettikleri arkadaşlarının arkasından gülmelerini beklemiyorum. Yer kazanmak amacıyla yaktıkları, yıktıkları, soldurdukları yakın dostlarının arkasından da… Yakacak ya da yılbaşı süsü için ayırdıkları gençlerin arkasından da… Trende, otobüste, otomobilde giderken veya yürürken, özellikle şehirlerde onlara bakınca… gülmüyorlar! Belli ki bir dertleri var!  

Altları düzgün sürülmemiş; nefes alıyorlar mı anlayamadım! Yağmur suyu biriktirip diplerine alacak kılavuz çukurları da yok! Hâlbuki bu çukurda, zaman zaman atılan doğal gübreleri damıtıp nasıl da keyifle yudumlarlar! 

Hele yol kenarlarındakilerin altlarında üretilen her şeyin yaramayan kısımları var gibi! Deneyimlerimle kesinleştirdiğim bir sonuca göre insanlar, daha önce kirletilmiş yerleri kirletmekten çekinmiyorlar ama temiz gördükleri yeri kirletmekten çekiniyorlar. O hâlde? 

Ağaçların kendi aralarındaki sosyolojileri mükemmeldir. Birbirlerinden ayrı kalamazlar. Seyreklik araya girmiş biraz uzak düşmüşlerse, doğal olarak gülemezler. Bazen yapılmaması gerekenlere katlansalar bile ilgisizlik de üzerlerinde aynı sonucu gösterir. 

Tek başına yaşayan ağaçlar görürsünüz kırda, kıraçta. Asla gülmezler. Üzgün ama ümitlidirler. Gölgesindeki rahatını düşündüğü için onu oraya diken insanoğlu, gün olur da yalnızlığını fark edip kendisi için de bir şeyler düşünür diye! Kendisi elinden geleni yapar bunun için: İki tohum atar dibine; birini kuşları kandırmak, diğerini neslini devam ettirmek için. Doğa şartları ve insanoğlu bırakırsa… 

Kaç duvarın yıkılmasını engellediklerinin bilinmemesi de onları üzebilir ya da kaç otomobilin yardan uçmasını önlediklerinin bilinmemesi de…   

Ağacın niçin gülmediğini keşfedip bunu ortadan kaldırarak gülmesini sağlayacak yöntemleri yalnızca uzmanlar değil sıradan insanlar da bulabilir hatta daha da başarılı olabilirler. Bunun sonucu, ağacı ve kendilerini; doygun, huzurlu ve mutlu hissederler. Tek gereksinimleri ağaç sevgisidir. 

Belki de ağaçlarımızın gülememelerinin asıl nedeni, eskisi kadar sıklıkla âşıkların ve Eros’ un yeryüzündeki kara tahtası olamayışlarıdır…

İnsan Olmanın Lezzeti... LXXXVI' da buluşana dek, en iyilerle kalın. 

İlk not: En son ne zaman; Barbarizmin uygarlaşamamış kavim veya toplulukları tarif için kullanıldığı hâlde Vandalizmin kültür, sanat, doğa varlıklarını yakıp yıkmak ve onların değerini bilememeyi anlatmak için kullanıldığını düşündünüz?