Uçurtmalardan az önce; papatyalar, kızılcıklar ve bademler ortalığa neşe saçtıktan hemen sonra lila rengi bir şenlik için dallarından patlatır da verir yaramaz, küçük, hınzır çiçeklerini erguvan.

On yıllardır kimliğimdeki mavi renk gibi bir şey oldu bu erguvan rengi! Onların soluk alıp veremediği yerlerde yaşayamayacağımı zannedecek kadar safdilli bir bağlılığım var erguvana.

İstanbul' un çiçeği olmasından mıdır, o çıldırtan renginden midir, yılda bir tüm bedeniyle aramıza katılmasından mıdır bilinmez ama erguvanı çok kadından bile daha çok kadınsı bulurum! Bu yüzden onunla aramızda erotik bir ilişki var neredeyse! Baharın yatağına girip sevişiyoruz erguvanla...

Elim, yüzüm, tüm bedenim lila!

O da biraz şiir kokar! Zavallı ben, onun şiirselliğinden kendime pay çıkartırım da nedensiz sevinçler birikimlerimin cüzdanını şişiririm!

Hem çok gecikmez erguvan; en fazla yirmi, yirmi beş gün içinde beyazlaşmaya yüz tutmuş gri saçlarımın rengini seçer kendine!

Çiçeklerinin insanın içindeki ergen hevesleri kamçıladığı bir anda orta şekerli kahve eşliğinde bir sandalye çekip ağacın önüne otururum; her yıl bir saat süren bir muhabbetimiz vardır onunla, ne ben geciktiririm ne de o nisan yağmurlarına teslim olmayı aklından geçirir o sıra!

Her yıl aynı hikâye! Bahar yağmurlarına teslim olacağımızı bildiğimiz halde yüceltiriz

ilişkimizi! Belki de sonunu bildiğimiz için ilişkinin, daha içten ve daha tutkulu yaşarız!

Sahiden ilişkilerin sonunu başlangıcında bilsek, ne olurdu ki?

İşte gittiler, onlar seneye gene gelecekler.

Bir orta kahve ve bir sandalyeyle bekleyeceğim onları...

                     Yok, gelirler de bulamazlarsa beni!

                    Biriniz bir erguvan fidesi dikersiniz başucuma!