- Siz anlattığınız zaman çok iyi anlıyorum. Hani ellerinizle, yüzünüzle anlatıyorsunuz ya, ne bileyim….

Ben anlattığım zaman çok iyi anlıyorsun, sevgili kızım… Dersleri anlatma telâşındayken öğretmenlerin, akşam yemeğini bitir derken ailen acaba bazı şeyleri anlatmayı eksik mi bırakıyoruz biz?

Ben anlattığım zaman çok iyi anlıyorsun. Asıl anlatmak istediğim şeyler öyle farklı ki. Ders içeriklerini çalışır çabalar hallederiz elbette. Ancak size ellerimle anlatamayacağım şeyleri öğrenmeniz daha fazla gerekli.

Sanırım sen yalnız ellerimle anlatınca anlıyorsun. Diğerlerini de ellerimle anlatamadığım için anlamıyorsun. Oysa onlar bilsen ne kadar gerekli…

Öğretmen ellerimin, eğitmen kalbimden şimdi bir ricası var; ya çık dışarı, ya da kal olduğun yerde hareket etme... Kendin gibi bir kalbe köprü kurup anlatamadınsa bu yaşama ritm de tutma, tık tık da tık tık…Atma… Aksi halde katlanmak zorunda kulakların bugün duyduklarına…..

Ben anlattığım zaman çok iyi anlıyorsun. Ancak bir gerçek var güzel yüzlü kızım:

Sen yaşarken öğreneceksin bazı şeyleri, benim için zor yanı ise sürecini tamamlarken yaptığın kazalara şahit olmak zorunda kalışım. 

Anlatan ellerim, kırilân kalbim, yine de gülen gözlerim…. Annelikten izler taşıyor öğretmen oluşum . Bu yüzden de kolay olacak affedişim. 

Ellerim konuşur yine, merak etme. Sen atıp duran kalbimi de dinle…Kırıldığı zaman içindekiler dışarı daha bir hızla yayılıyor çünkü!

Daima sevgilerimle,

Öğretmenin...