Yaşlıca bir ceviz ağacı vardı,

Mevsim gelince yoksullar,

Durmaksızın onu taşlardı:

Taş değildi yoksulların attığı,

Sanki baltaydı her birinin fırlattığı!

Ceviz ağacının kırılırdı dalları,

Dökülüp saçılırdı yerlere,

Nazik, narin yaprakları…

Gövdesi yara alır,

Dalları bere içinde kalırdı,

Bir sonraki mevsime sanki budanırdı!

Ceviz ağacı sevinir, dua ederdi:

– Tanrım sen bana kuvvet ver, derdi,

İtilmiş, kakılmış, zavallı yoksulların,

Kim bilir, belki de bunlardır,

En günahsız kulların!..

Bağışlıyorum onları, senin izninle,

Demiştin ya, ne dilersen, benden dile!

Affet beni Allah’ ım,

Belki bir kusur etmişimdir;

Olur ya, çürük bir meyve üretmişimdir!

Varsın taşlasınlar mevsimlerde,

Torbalarına dolayım.

Tanrım, senin rızan ile ben de,

Ben de cennetlik bir ağaç olayım!