Vadide özgür iki kısrak vardı,

Bunlar birlikte dostça yaşardı.

Ne kurttan korkarlardı, ne aslandan,

Hele hiç çekinmezlerdi sırtlandan!..

İnatçı bir sırtlan, düştü peşlerine,

Çok güveniyordu keskin dişlerine.

Ama her sefer çifteler şaklıyordu,

İkisi bir anda sırtlanı haklıyordu.

“ Bu böyle olmayacak! ” dedi sırtlan,

“ Sırtlan Politikası ” adıyla yaptı bir plân:

Dost oldu, yaklaştı kısrağın birine,

            Hemen başladı o meşhur fitneliğe:

– Hızlı koşmuyormuşsun sen, baksana,

Öyle diyor, şu kıymetli arkadaşın:

Bilmem, olmasaymış yanında senin,

Aç kalır, açlıktan geberirmişsin!..

Yanaşınca birazcık daha yakınına,

Şom ağzını çevirdi bu sefer ötekine:

– Senden memnun değil, şu yağız,

           Diyor ki: O kısrak değil de bir uyuz!

Daha neler neler dedi vallahi bana,

Utanırım hepsini söylemeye sana:

            Köpek tüyüne benziyormuş yelelerin.

Hem ikide bir düşman çağırıyormuş,

Kişnerken çıkardığın o velvelelerin!..

Çok geçmeden bizim dost kısraklar,

Birbirleriyle dövüşmeye başladılar.

Dövüşenler sanırsınız kısrak değildi,

Büyük bir meydan muharebesine girildi:

Ardı ardınca çınlayan kısrak kişnemeleri,

Dövüşmekten kesildi özgür kısrakların,

Tükenmek bilmeyen güçlü nefesleri!

Birbirlerine pek yaman saldırıp ısırdılar.

Eskiler der ki: Kitapta bunun yeri var:

Yapılan kavgalar sonunda taraflar,

Ölmeseler bile ölmüşten beter olurlar!

Sırtlanın, bir kısrak isterken nefsine,

İki kısrak birden düştü kısmetine!..

O gün sırtlan bütün dostlarını çağırdı:

Vadide, politikacı kurnaz sırtlanın,

Kısrak etinden nefis bir ziyafeti vardı!