Korulukta yaşayan bir tilkinin, gecenin yarısında canı tavuk istedi. Bunun için de köydeki tavuk kümeslerini ziyaret etmeye karar verdi. Ne yazık ki işleri umduğu gibi iyi gitmedi. Onca zahmetten sonra köyde hangi kapıyı araladıysa karşısına bir köpek dikildi. Köpeksiz bir kapı bulmak ümidiyle sabaha kadar dolaştı, dolaştıkça daha çok acıktı. Güneş doğmak üzereydi, ortalık aydınlanınca köyün köpekleri başına toplanır diye korktu; eli boş, aç susuz bir şekilde koruluğa dönüyordu. Tilki böylece kendine karşı tilki olmanın sorumluluğunu yerine getirememişti; evet, o bir tilki olarak yaratılmıştı ama o gün tilkilik edememişti. Tabii ki bu durumun da bir açıklaması olması lâzımdı; tilki yolda, düşüncesini şöyle dile getirdi:

- Allah aşkına, benim ne kabahatim var?

Kaç köpek varsa, ipini salmışlar,

Tavukları karantinaya almışlar!..

Demek köyde salgın hastalık vardı,

Belki de kümesleri veba mikrobu sardı?

Daha önce de bir kez böyle olmuştu,

Dün akşam biraz içime doğmuştu!..

İyisi mi koruluktaki evime gideyim,

Bugünlük bir fareyle yetineyim.

“ Kedinin ulaşamadığı ciğer kokmuş,

Tilkinin uzanamadığı üzüm korukmuş! ”