Güm... Güm...

        Akşam ezanı.

        Ramazan ayının ilk topu, ilk ezanı. Kılınan akşam namazı. Bir müddet sonra, ilk teravihe ön davetiye, minarelerden dalga dalga yayılan salâlar.

        On bir ayın sultanının, gönüllere heyecan, sevinç salan muhteşem gelişi.

        İlk teravih, ilk sahur, ilk iftar,

        Son teravih, son sahur, son iftar.

        İlki sonu ve de ikisinin arasındakiler.

        Hep aynı heyecan, aynı sevinç, aynı mutluluk.

        Yardımlaşma ve gülümseme duygularının zirvelerdeki yolculuğu.

        Kadir gecesinin, kadrini bilme telâşı.

        Sahur davulları, manileri.

        Annelerin eş ve çocuklar için, gecenin bir yarısında hazırladığı sahur yemekleri.

        Küçük çocukların, önceleri öğleye kadar, nihayet akşama kadar olan ilk oruçları. Konu komşu gezdirip, hayır ve kabul duaları ile alınan iftariyelikler.       

        Eli öpülesi annelerin, eş ve çocukların nazını çekerek, sabır ve özen ile hazırladığı nefis yemekler. Konu komşulara ikramlar, konu komşulardan ikramlar. Kurulan bereket dolu, hepsinin yenileceği sanılan iftar sofraları. Babaların, içinde gizli bir sevimlilik bulunan hırçın davranışlarla, son anda el yakarak yetiştirdiği, yumurtalı yumurtasız, susamlı susamsız pideler. Kulaklar pür dikkat top sesinde, ezan sesinde. Eh şimdilerde gözler televizyonda. Duyulan Allahuekber, Allahuekber... Heyecan ve acele ile yapılan iftar duaları. Bismillâh ile ilk yudum su ve ilk helâl lokma. Birçok sofralardaysa, zeytinle hurma. Büyük küçük, eş dost, ya da toplu iftar davetleri. Dünyanın en yalnız insanının tek başına iftarı. 

        O anda sokakların, caddelerin olağanüstü sakinliği. Hızlı adımlarla evine yetişme telâşında olan tek tük insanlar. Sakin trafiğin verdiği rahatlıkla, geç kalan bir iki arabanın seyri.

        Ya o Mehmetçik, sınırda iftar.

        Görevliler, görevde iftar.

        Terk edilen kötü alışkanlıklar, açılan rahmet kapıları.

        Hoş geldin ramazan.

        Mübarek ayın, mevsimlere yaptığı yolculuklarla, en uzun en sıcak, en kısa en soğuk, günler ile tattırdığı ayrı bir lezzet. Yazın kan kırmızısı karpuza, kışın güllaç ya da kadayıfa sabır ile bakmak. Nefse talim! Tadamayan, ulaşamayan nefisleri hatırlamak. Olanın olmayana fitre ve zekâtlarla gizlice ulaşma telâşları. Övgüye layık bir dayanışma. 

        Teravih. Tazelenen abdestlerle, bayların, bayanların, genç kızların, yeni yetme delikanlıların, küçük çocukların, camiye yetişme telâşları. Nur yüzlü nenelerin, dedelerin vatana, millete, Muhammede inananlara hayır duaları. Küçük çocukların, arka saflardaki yaramazlıkları. Salat-ı şerife ve tekbîrlerle bezenen teravihin bitişi. Teravihin dağılması ile birlikte başlayan sohbetler, sohbetlerin çay ocağında, evde, konu komşudaki seyrinin sahura kadar uzadığı haller. Eskilerde Karagöz Hacivat sahneleri, şimdilerde televizyon.       

        Sonlara doğru bayram hazırlıkları. Annelerin haklı istekleri, babaların endişeli cevap ve gayretleri. Çocukların tarifsiz sevinçleri. Bayramlıklarla koyun koyuna sabahlamalar. Öpülecek eller ve harçlık hesapları. 

        Son teravih, son sahur, son iftar. Camilerde hüzünlü veda. Bir dahaki yıla kavuşma dilekleri.

        Yalnız tat halinde ağızlarda mıyım?

        Tekbir sabahıyım, sena akşamıyım.

        Herkes sevinip geldi “ Şeker Bayramı ” der.

        Bilmez ki “ Şeker ” değil “ Şükür Bayramıyım ”. 

diyen Arif NİHAT’ ın gönül koyuşu. İnsana üzüntü veren, bayramı tatile eşdeğer kılan gezi hesapları. Gittikçe seyrekleşen eş dost, akraba ziyaretleri.

        Ne güzeldir Ramazan günleri!

        Ne güzeldir Bayram sabahları!