Onlar, ne olduğunu bilmeden çıktığımız bu yolda ilk günden beri bizimle birlikteler. İlk adımımız ilk gözyaşımız, ilk heyecanlarımız ve diğerleri bize onlardan birer hatıra... Onlar bazen sığındığımız bir liman, kaybolduğumuzda yol göstericimiz, sanki omzumuzda dolaşıp bizi koruyan ilâhi bir güç gibiler.. Bize erdemli olmayı öğreten de onlar, paylaşmayı da... Onlar sanki içgüdüsel olarak her hareketlerini bizim iyiliğimiz için yapmaya programlılar.. Onlar; hayatta en büyük acıları tadarken, en büyük yenilgileri yaşadığımız zaman dahi bize önemli olduğumuzu hissettirenler.. Onlar, karşılıksız sevginin yeryüzündeki tek kaynağı... Onlar, değeri kaybedince daha da çok ortaya çıkan ama kaybetmekten en çok korktuğumuz, hayattaki en önemli kimsemiz... 

Onlar annelerimiz...