Caddeleri  güneşi az gören bir ülkedeyim simdi.  Karın ve yağmurun dinmediği soğuk bir ülke. Ne zaman sabahları penceremde güneş ile uyansam, o gün tüm dünyam ışıldar ve gözümün gördüğü her yani ışık kaplar. Bu gün penceremde güneş, içim ışıldıyor ona bakınca.

Dışarıdaki insanlar ayçiçekleri gibi güneşe dönmüşler yüzlerini. Güneşi gören banklara bu gün rağbet var. Parkın ışıklı yerleri cıvıl cıvıl bir bayram yeri havasındayken, gölgelik kısımları ıssız ve bomboş. Bahara duyulan özlem bir kuşun nağmeleri ile dile geliyor; yüreğime incecik sızıyor bu cıvıltı. Ufak bir çocuk ' bırak bahar gelsin ' adlı şarkıyı seslendiriyor, kocaman adımlarla yürüdüğü caddede. Bırak bahar gelsin!

Bu sırada ders programıma takılıyor gözüm. Kitaplarım hiç açılmadan, öylece duruyor masamın üzerinde; bu baharda öğrenci olmak ve kitap dağlarının arasında yitip gitmek korkutuyor gözümü. Bir kaç hafta sonrası için sınav tarihleri masamın bir kenarına not edilmiş. Bu kağıttan gemi yapmak istiyorum; kocaman bir denizde salınışını seyretmek arzusuyla ya da meltemli bir havada uçup giden bir uçak. Masmavi gökyüzünde uçup giderken uçağım, “ keşke içinde olsaydım ” isteğine dönüyor her şarkı.

Öyle içten oluyor ki  bu arzum, masmavi bir gökyüzündeyim; heyy uçuyorum...