Merhabalar;

Son yıllarda en üzüldüğüm şey gençlerin sohbet etmemesi. Oysa insanların birbiriyle sohbet ettiği ve arkasında bir dolu sevdiği insanların olduğunu bilmesi kadar güzel bir mutluluk yok bence. Her şeye sahip olma çabası almış başını gidiyor. Bu arada unutulan ve biriktirilmemiş dost eksikliğiyle  baş başa kalıvermek. Bence her anne baba çocuğuna önce para, değil dost biriktirmeyi öğretmeli. 

Yazılarımı sırf bunun için de paylaşmayı istiyorum. Dostluğu, sevgiyi, arkadaşlığı ve hayatı fark etmeyi; Umarım yazılarımda bu sıcaklığı görürsünüz. Mutluluk kafamıza koyduğumuz kadardır. Kafamıza çok mutluluk koyup çok mutlu olalım. 

Babam geçen yıl yedi aylık yoğun bakım döneminden sonra vefat etti. O ve onların nesli içleri vatan sevgisi dolu, Atatürkçü, onun devrim ve ilkelerine sonuna kadar bağlı aydın dürüst insanlardı. Onların çocukları olmaktan her zaman gurur duyduk. Aşağıda, onun çok sevdiği ve bu gün Çanakkale zaferinin yıl dönümü nedeniyle, hep gözleri dolarak okuduğu bu şiiri aktarmak istiyorum;

Dediler yok baban.

Babanı aldı vatan.

Meğer burada yatan senmişsin babacığım.

Davullar çala çala

Köylü döküldü yola

Ne güzeldi alayla gidişin babacığım.

Sen askerde kaldın diye anam uğradı derde

Bu tenha tepelerde

Ne işin babacığım.  

( Bu şiirin yazarını tam hatırlamıyordu. Ömer Seyfettin, ya da Kemâlettin TUĞCU olabilir diyordu. Yanlış aktardıysam özür dilerim. Sanıyorum şehitliği ziyaret eden bir gencin dizeleri )

Selam ve sevgilerimle...