Her saniye dünyanın her bölgesinde çok değişik kültürlerin varolduğu çok uzak yerlerde çok sayıda insan dünyaya geliyor. Bu insanlar daha sonra çok farklı tarzlarda bambaşka dünyalarda yetiştiriliyor ve sonucunda birbirlerine hiç benzemeyen insanlar haline geliyorlar. Ama hepsinde ortak olan onlarca özellik var. Bunların belki de en baskın olanı kendisi için en iyiyi keşfetmek. Bu o kadar baskın bir özellik ki; insanoğlu için doğruyu edinmekten bile daha önemli.

Belki de hayattaki bütün zorluklar bu içgüdü sayesinde karşımıza çıkıyor. Peki ama iyiyi bulmak ve onu edinmek neden zor? Aslında bunu çok basit bir ekonomik denklem olarak açıklayabiliriz. Dünyada çok sayıda insan var ve o insanlar iyilikleri paylaşmak için rekabete giriyorlar; dolayısı ile iyiyi edinmek zorlaşıyor.

Ancak olay bu kadar basit ve acımasız olmamalı. En basit olarak her insan için iyinin tanımının farklı olduğunu söyleyebiliriz. İnsanlar kendileri için en iyiyi istemek ortak paydasında birleşiyorlar, fakat herkes için en iyi olan şey çok farklı.

O halde iyiyi edinmeyi zor yapan şey nedir? Neden herkes kendisi için en iyi olanı bulamıyor? Çoğumuz bunu açıklamak için İlahi bir adaletin varlığına inanırız. Yani iyiyi edinmek için ilk önce onu hak etmemiz gerekir. Daha sonra zaten İlahi adalet bize iyileri sunacaktır.

Öte yandan bu iyimser görüşe bağlanarak hayatın gerçekliğini reddetmiş olmuyor muyuz? Nice iyilikler yapıp da hak ettiği iyiye ulaşamayanlarımız hiç yok mudur? Açıkçası ben bu işin içinden çıkamadım.

Ne dersiniz en iyisi İlahi Adalet' in bize hak ettiğimiz iyilikleri vereceğini ummak değil mi? Böylece en azından iyiyi hak etmek için iyiliklere yöneliriz..