" Vadim O Kadar Yeşildi Ki " bir aralar başucu kitabım olmuştu.Kitabı elimden düşürmediğim o günlerde, annemin çok canı sıkılmıştı. Onu ne duyuyor ne de ona yardım ediyordum. Sonunda kızdı. Ben de ona kitabın kahramanının, bütün ömrünün mutfakta geçtiğini, kitapta anlatılanın pırasalı yemek tarifi olduğunu ve bunu beraberce deneyebileceğimizi söyledim. Biraz burun kıvırsa da beni kitaptan ayırabileceği umudu ile kabul etti. Şimdi hoş bir anı olarak kalan bu tecrübeyi annemle birlikte yaşamış olmam ne büyük bir mutluluktu.Annemi, kitabı, mutfağı harmanlamak, onu da bu eserin içine dahil etmek. Daha sonra yaşadığımız şehirde de kitaptakine  benzer ne çok özellikler olduğunu anlattım ona. O hiç konuşmadan dinlerdi. Beni dinliyordu aslında, sadece benim için endişeleniyordu biliyorum. İngiltere' nin bir yerinde, geçmişte olanlar onu pek ilgilendirmiyordu. Benim kitaplara dalıp uygun bir mutfak eğitimi alamamam kaygılandırıyordu onu. Oysa ben ikisini de seviyordum...

 

    Sonra televizyon geldi her eve. Annemin artık o kadar çok eserin özetine ilişkin repertuarı vardı ki televizyon programlarının hiç birini beğenmez oldu. Haklı olarak.

 

    Torunları olup onlarla ilgilenirken, Atalay YÖRÜKOĞLU' nun kitaplarını okumaya başladık beraberce. Annem de babam da mükemmel uygulayıcı oldular. " Bunlar kendi çocuklarına aslında şimdi sahip olmalıydılar " diye içimden geçirmeden edemedim...

 

     Yavaş,yavaş - ben de büyüdükçe - daha da fazla konuda konuşur, tartışır olmuştuk. Ben büyüdükçe annem de büyümeye başlamıştı gözümde. Lise ve üniversite yıllarında annemle iletişimim, bambaşka, tatlı, eğlenceli, birlikte olmanın zevk verdiği bir ilişkiye dönüşmüştü. Torunun bir tanesinin, mutfaktaki tüm baharatları karıştırıp yeni bir baharat türü elde etme çabaları sonunda, dökülüp saçılan hiç bir şeye itiraz etmez duruma gelen annem, beni şaşırtıyordu.

 

    Fakat, yine de ters giden bir şeyler vardı. O zamanlar yazdıklarımı hiç onunla paylaşmaya cesaret edemedim. Eski titizliğinin,yazıları okurken yüzündeki alaycı bakışın ve suskunluğunun, izlerine rastlayacağım kaygısını taşıdım hep. Altı yaşındayken, kedimiz Mercan' ın öyküsünü yazdığımda evdeki herkesin ilgisine rağmen, annem oldukça soğukkanlı davranmıştı. Oysa o yıl bütün bir kış boyunca, bana süt ve tereyağın geliş tarihlerini kaydettiği küçük defterde ve mutfağın camının buharı üzerinde okumayı yazmayı öğreten oydu.

  

    Daha sonraları Türkçe ve Edebiyat öğretmenlerimin bazılarının, kalemimin kuvvetli olduğuna dair birkaç cesaretlendirici sözü olsa da sonuç olarak bu alan pek de önemli görülmüyordu okullarda. Başarabildiğimiz en önemli olay, okul gazetesi hazırlamak olmuştu. Ama bir öğretmenimiz vardı ki - hâlâ yaşıyor mu bilemiyorum - herkesin gönlüne okuma zevkini yerleştiren birisi; değerli insan Gani AKARKUT. Nasıl unutulur? Öğrettiği her konu hâlâ yol gösteriyor bana. Seçtiği güzel eserleri bazen, sadece okuyordu. Nefes bile almadan dinliyorduk. Dilimizin ne kadar önemli olduğunu kavratmıştı bize.

 

     Şimdilerde,sakladığım eski kitapları ara sıra çıkarıp, o güzel günlerin anısını kitapların kokusunda hissederek anmak mutluluk veriyor bana. " Potemkin Zırhlısı' nın sayfaları arasında kurutulmuş bir kır menekşesi, " Bitmeyen Kavga " nın sayfalarındaki elma suyu lekeleri," Heidi' nin kopuk sarı sayfaları ", " Seksen Günde Devriâlem " in son sayfasına attığım bitiriliş tarihin deki özenti, " Bin Bir Gece Masalları " nın kenarlarına çizilmiş kırmızı balıklar...

 

   Bunların hepsi, sessiz sedasız büyüyüşüme tanıklık etmişler. Ödüm kopuyor kaybolacaklar diye!