Sonraları mahallendir,

En güzel çağım dediğinde,

Sevgilinin oturduğu semttir.

Ekmek kapıya dayandığında,

Buğday ambarındasın sandığında,

Neticeyi anlayıp anlamadığında,

Güzeller güzeli cennet ülkendir.

Sonra büyüklerin, eş dost dediklerin,

Allah daha büyüğünü göstermesin,

En acısı babanın annenin;

Bire ikiye uzandıkları behişttir.

Sen anne baba olduğunda göreceksin ki

Ağaçlarını çiçeklerini  büyütebildiğin,

Çimlerini çamlarını çoğalttığın yerdir.

Filizleri,  tomurcukları, dalları saydığın,

Renklerine, şekillerine, mitlerine daldığın,

Beraber güldüğün, ağlayınca ağladığın

Karda kışta saat başı meraka sardığın,

Yağmurla, suyla doyasıya ferahlattığın,

Meyvelerini anlatmaktan bıkmadığın,

Tadını başkalarında bulamadığın,

Sana hayat veren bahçendir.

Eşinle dostunla paylaştığın

Perdelerini kapayamadığın

Camlarını açamadığın,

Sırça köşkün,

Tek, suskun,

Sergenindir.