Diyelim ki düşüncelerin tozunu aldık. Usulca ya da parlatıp koyduk sandıktaki yerine. Kelimeler dertleşmeğe koyulur mu bu iki durumda? Biri diğerine baskın gelmeğe çalışır mı? Tozu alınan parlatılmak, parlatılan da tozunun alınmasını ister mi? İkisi de alıp başını gider mi uzaklara? Keyifsiz cümlelere bırakırlar mı yerlerini?  

         Üç beş harf yan yana dizilip konmak ister neşeli dudaklara. Sandıklar açılmak ister saçılmak için. Parlatılanlar ve tozu alınanlar arasında alışveriş başlar. Duygular biçimden biçime girer. Kimi zaman ittifak kurar coşmakla kimi zaman acımasızca unutulur. Ya bizler? Bizler, ne kadar süreyle veya nasıl biçimlendiriyoruz duygularımızı? Harfleri dizerken, kullanırken, seçerken, kendimize gösterdiğimiz özenin ne kadarını onlara veriyoruz? Özneyi, nesneyi, yüklemi cümlede hangi hislerimizle görevlendiriyoruz?

         Kılavuzumuzu belirliyoruz ifadelerimizde. İfadelerimiz de uzatmadan ekliyor gerekeni:

“ Kelimelerin tekrarı amacında; ince belliden çay mı, mangalda bakırdan kahve mi? Çay kahve bahane, sohbet olsun şahane ! ”