Bir komedi, aynı zamanda  bir yaşam trajedisi. Vurdumduymazlık, daha da kötüsü;  vursam da duymazlık. Körler sağırlar birbirini ağırlar. Taşımam zor. Gerçekten ağırlar.

Uzaklaşıp gitmeli mi? Kalıp da savaşmalı mı? Gerçek körleri kendi görmezlikleri ve kendini görmezlikleri içinde baş başa ve mutlu yaşamaya mı terk etmeli onlardan başka herkesi mutsuz ederlerken?

Uzaklaşıp gitmeli mi, kalıp da savaşmalı mı? Gerçek sağırları kendi duymazlıkları ve kalplerini işitmezlikleri içinde mi bırakmalı?

Zamanla  zorlaşan bir tablo bu. Mana  engellilerinin engelleri, gün geçtikçe kemikleşirken, savaşanların gücü ile ters orantılı bir görüntü. Belki yorgunluğun kattığı o tuhaf dinginlikten  güç alınabilecek bir manzara!

Kesinlikle ömür törpüsü!

Ama yine de, “ Sahip olduğumuz donanımlar ne için?” diye düşününce, bunu o tuhaf dingin duruşa da kattık mı, “ Bu körler sağırlar şölenine limon sıkmak için daha ne bekliyoruz?” diyenler artmalı gibi geliyor. Olasılık oldukça yüksek.