Gece ışıkları ıslak sokaklara yansımalı.

Hüznü ancak o zaman kucaklar gece ışıkları. Kimselere sitem  edemiyorsam, susup büzülmüşse kalbim kafesinde bir yere, tam o zaman, kapıya hüzün gelir … Hüzün, beklediğim tanıdık bir konuk gibi. Kapıyı çalışından tanırım, herkesler gibi. Bazen kendiliğinden  açar, içeri gizlice süzülür fark edemem. Fark etsem bile fark etmez ki zaten!

Gece ışıkları, ıslak sokaklara yansımalı.

En derin sevdalar bile gece ışıklarında yitirilebilir çünkü. Belki hava aniden soğur, hırka almayı da unutmuşumdur. Hayıflanırım yaprağın biri yüzüme çarptığı zaman. İçimde bir ateş sönmüştür. Yeniden kıvılcım filizi imkansız… Ellerim yolunu kaybetmiş birer yolcu gibi ürkek bana bakar, göğe bakar….Gece ışıklarına bakar…

Ve aynı zamanda gece ışıklarında sokaklar, yolunu kaybetmiş bir yolcu gibi ürkerek ıslanır beni kaybettiği zaman.

Bu yüzden ıslak sokaklara yansımalı gece ışıkları. Beni kaybedince ıslanmalı, seni kaybedince neşem nasıl tükeniyorsa ve rüzgar içimde nasıl esiyorsa öyle esmeli rüzgar sokaklarda. Gece ışıkları hüznü kucaklamalı.

Hele bir de dualardan iz kalmamışsa,hem de hiç kalmamışsa, bütün gece ıslak sokaklara yansımalı, yansımalı,  sonra eriyip giden bütün umutların simgesi olarak kaybolup gitmeli gece ışıkları.  Sokakları yitirmeli, beni yitirmeli.

Seni de… Artık görmemeliyim gece ışıklarını.

Bir yerlerde, bir sabah olmalı.