Yalnız dünyamda kopan fırtınasın sen,

Korkulu, yılgın bir o kadar da çaresiz...

Bağırarak ismini, haykırmak isterken dünyaya,

Durdurmak istesem de zamanı, sevginin gücüyle,

Sonsuz, karanlık, izbe bir koridorda,

Yankılanır buluyorum sesimi, sen olmasan da...

Mendillere sarılan şeker gibi tatlısın da,

Acı biberle neden süslersin aşkımı…

Sulara ekledim seni benimle aksın diye,

Sular üşüdü, dondu çaresizlikten…

Toprağa ekeyim dedim çiçek versin,

Toprak inledi, feryat etti, çatladı kederden…

Yaradan yaktı bu ateşi,

Söndüreceksen, dene, durma sakın…

Sanır mısın çare, çeşme suyundan ibaret,

Okyanusları dök, buzulları erit istersen,

Bekleme buharlarını boşuna, sönmeyecek yangının,

Çare sadece, senden ve benden ibaret…

Varlığınla yokluğun arasındaki derin hüzün,

Can damarımdan vursa da beni,

Hain suskunluğun delirtse de an be an,

Koparamasam da kalp odacıklarımdan varlığını,

Hapishane duvarı örerim de çevresine,

Koğuşlarda kalan, müebbet bir suçlu olur aşkım…

Dik durmaktan kök salan çınar olsam da,

Sensiz geçen günlere çetele tutsam da,

Derdi veren Yaradan verecektir dermanı…

Eğmedim, eğmeyeceğim boynumu sana,

Yalnız aşka, bir tek aşka, sadece aşka,

Her vakit aşka âşık kalacağım, sen unutulsan da…