1938’de nefes almaya başladım, 

Gözüm kapalıydı,

Kulaklarım aynı yerde duruyordu ama tanımlayamıyordum sesleri,

Bilemiyordum ki it mi ürüyor, kervan mı yürüyor…

Zaten ne iti bilirdim ne atı...

Annemin sesini ayırabiliyormuşum öyle diyorlar,

Gülümsüyormuşum falan…

Tabiî bunlar ilk tepkiler,

Sonradan annemin sesini duyduğumda kavga çıkardığım zamanlar da gelecekti…

Sonracığıma, ilk nefes aldığım zamanlar ışıkla karanlığı tanımlayamadığımdan,

Bir şeyin üstüme gelip gelmediğini dahi anlayamazdım,

Hatta var mı yok mu bilemezdim,

Şimdi varlığı da biliyorum, yokluğu da…

Neyin üstüne gidilir iyi biliyorum,

Üstelik yolumu karanlıkta bile bulabiliyorum…

Ama o zamanki gözlerim daha güzelmiş …

Böyle alık alık, masum masum, ürkek titrek…

Hayat işte,

Başlarda elimi bulamıyordum ki kaşığı tutayım,

Şimdi bir el arıyorum ki şöyle gönülden sıkayım…

Bir yıl önemli bir şey değil tabi ama, 25 - 30’undayken değil,

1 ya da 71 olunca çok önemli oluyor…

Ben 5 pekiyi’ yi görmeden İnönü’ nün tüp karnesini görenlerdenim…

Ah gidi evlâdım…

Şimdi üf... diyorum, bir sene sonra 72 olacağım,

Gel de muhasebesini yap, ortaklardan alacaklar hesabım kabarmıştır ama

Amortismanı çok ayırdık, bu ömür kesin zararda…

Belki vergiden yırttık ama bilanço kötü : )

Bir yaşındayken yürümeye başladığımda kimse bilemezdi kötürüm olacağımı,

O yüzden ilk adımlarımı anlatmayı anlattırmayı çok seviyordum,

En çok tekli koltuğa tırmanıp ( ! ) sonra aşağı atlamayı severdin derlerdi, gülümserdim…

Çünkü şimdi bir kağıdın üstüne dahi çıkamıyorum : )

Yine yürüyemiyorum,

Yine duyamıyorum,

Bazen gözlerimde zor seçmeye başlayacak diye korkuyorum…

Gerisini hiç açmayayım…

Hanım okusa şimdi bunları,

Dişleri takırdar vallahi,

- Duymasın güldüğümü kıkır kıkır -

Dur bir sabır, iki satır kendimi açtım,

Sen hele şu çayı koy da gel otur karşıma,

Sonra çocukların dedikodusunu yapalım…

Çayı cumbada içeriz her sabah,

Cumba çınarlı yolun yapraklı gölgeli yoluna bakar…

Yanda da Hatice Kadın doğum evi var,

Orda ilk nefesimi almışım,

Bedir Paşa mezarlığı da arkasında,

On adım yol için yaşamışım,

Ne ilginç değil mi : )