Güneşe gölge oldu kapkara bulutlar,

Deniz gök birleşti, kayboluverdi ufuklar,

Buz gibi soğudu hava döküldü de yağmurlar,

Senin saran sıcaklığın gönlümü hep ısıttı yâr...

Bazen çıktı fırtına kazındı kara topraklar,

Hazan mevsimiydi döküldü kuru yapraklar,

Yapayalnız, çırılçıplak kaldı da canım ağaçlar,

Senin sevgin yemyeşil fidan oldu gönlümde yâr.

Zaman zaman güneş bir köşeden uzatsa da başını,

Loş ışığında hayal meyal seçsem de gözünü kaşını,

Göremesem de daima hissettim sevgi dolu bakışını,

Senin o bakışların ışıl ışıl aydınlattı gönlümü yâr.

Tıpkı bu kasvetli havaya benzedi yaşantım,

Kalkamadım ayağa, asalara mahkûm kaldım,

Kadere kızdım; bağırdım belki hırsımı senden aldım,

Bir kere olsun öf... deyip de kaş indirmedin yâr.

Sırtına yüklendin tüm hayatın yükünü,

Belli etmedin bana, içine gömdün üzüntünü,

Ne sevgin eksildi, ne de yitirdin saygını

Söylesene... nasıl öderim senin hakkını, yâr...