Bambaşka bir hüznü var bu havaların
Üşüdükçe
Ellerini hatırlıyorsun bir kere
Hani amaçsız, sakil
Kollarının ucunda sallanan
Hani sana ait
Ama senin olmayan ellerini
Ve ceplerinin sıcak ama kancık himayesi
Bir de karda bıraktığın o izler,
İlk defa bir ilki yapmanın sahte sevinci
Sanki hiç silinmeyeceklermiş gibi

Bambaşka bir hüznü var bu havaların
Tüm şehirde albino bir hüzün
Önce bembeyaz karın saflığı
Sonra saflığın çamurla zinası
Sonrasını sorma
Yine hiç
Yine piç bir şehir kaderine emanet
Yine İstanbul işte
Sarılıp sarmalanıp yokluğun paçavrasına
Göbek bağı yoksullukla kesilmiş
Terkedilmiş Orta Cami avlusuna

Bambaşka bir hüznü var bu havaların
Bir ayrıcalığı var
Sokak çocuklarına acımanın bile
Onlar için hiç bir şey yapmadan ama

Evsizlere acırken aklına gelen çatın
Açları düşünürken kemirdiğin ekmeğin köşesi
Hepsinin üç günlük hüznü var
Ama hepsi
Hepsi yeniden güneş açıp
Karlar erinceye kadar

Bu havaların bambaşka bir hüznü var