Her perşembe pazar kurulur annemin evinin önünde.

Ve ben her sabah, çıkan gürültüye türlü lâflar atarak içimden

Geçer giderim bu ekmek parası cephesinden

Akşam olduğunda, hafifçe gün karardığında,

İşten yorgun düşmüş bedenim

Yeniden sokağa girer..

Günden kalma yemişler, sebzeler dört bir tarafta,

Belediye gelecek, sokağı temizleyecek...

O gün fark ettim, dağılmış pazarın karanlığında Ayşe' yi

Parayla satılamayan yemişlerin sebzelerin artıkları içinde

Çocuklarına rızk ararken yaklaştım yanına,

Efendisi, kaza geçirmiş çalışmıyor,

Evde bebeler yemek bekliyor,

Hasta yorgun bedeni, tüm gün çalışıyor; gündelikçi

İşten sonra pazarın köşesinde beklemeye koyuluyor,

Tezgâhlar toplanırken bir bacağı kırık güya Pazar arabasıyla

başlıyor dağılmış tezgâhlarında dolaşmaya,

bozulmamış birkaç domates bulduğunda mutlu oluyor..

Soğuk yağmurun ıslaklığına bile aldırmıyor

Belki 25 belki 85 yaşında pek anlaşılmıyor,

Zaman bedeninde anlamsızlaşıyor,

O sadece ertesi günü düşünüyor

Cuma pazarı yaşadığı yerden uzakta

O hep beklermiş havanın kararmasını,

En çok da yazları acı çekermiş

Allahtan şimdi kış

Erken kararıyor havalar.

Karanlıkta diyor; kimseler görmüyor...