Akşam düştü bozkıra,

Tepelerinde Elmadağ’ ın, kızıl bir papatya

Yavaş yavaş yürümeli, gara gidip yemek yemeli

Giriyorum pirinç kollu ahşap kapıdan

İçeriden süzülen namelere eşlik ediyor tuhaf kokusu anasonun

Soruyorum, burası mı gar lokantası

Bir an duraklıyorum

Tek kadın benim bu yalnız adamlar salonunda

Girmeli mi? Girmemeli mi?

Buyur ediyor, yaşam çizgili sahibi

Korunaklı bir masa gösteriyor

Sakız örtülü masaya, bir duble rakı eşlik ediyor

Biraz semizotu, mermer beyaz peynir

Bir de Arnavut ciğeri söylüyorum

Sazlarda “ kimseye etmem şikâyet ”

Etmem edemem ki yok yanımda,

Musiki dinlediğimiz geliyor aklıma,

Dede efendi

Rüzgâr uçuşlu kadının ovalarından sular sızıyor

Özlüyor hem de çok

Gitmek istemiyor gidemiyor

Kesilen hesap hayatının özeti

Bir duble rakı, onun sevdiği mezeler

Biraz musiki, bir de sevdası

Yalnızlığına selâm ediyor