mor atlas kırık cetvel yeşil saten

mor atlas kırık cetvel yeşil saten

bir yaslı enlem bir hüzünlü boylam

doğduğu gün düşmüş takvimden

adını bile duyamadan ölmüş ablam

hayatı gösteren bir kap kağıdı gibi

çalışanların okullu çocuklara bakışı

böyle biten bir mektup vardı sanki

babamdı içime devirip gitti bir kışı

denizi yıllardır zamanın kıyısı aylar

naylon torba tezgâhın tozu vitrin camı

on yılda bir alınan yoksul mantolar

aralar evlere bir yağmurun kapısını

annemdi bir ince sezişti akşamlarda

annemdi bir ince sezişti akşamlarda

şimdi gittikçe kararan daha çok yalın

kapalı kapılarda ağlanmış odalarda

ahını duydum yaprağını kaybetmiş dalın

yağmurda yanıp sönen soğuk gecelerde

içinde mazinin durduğu zaman haritaları

buruk bir tebessümdür sevdiği hecelerde

günlerden gün beğenir kumaşçı çırakları

mutlu olmak iki çizgi arasında bir mezar taşı

dünyaya bir resimden ne de güzel bakmış

ölümdür insan geçerken hüzünle her yaşı

bir genç şair ne farkeder yaşamış yaşamamış