Bir kız tanıdım,

Solmamış bir çiçek gibiydi

Saçları kirden yapağılaşmış,

 Ayakları çamurla çoraklaşmış,

Üstü başı yırtılmış,

Sokaklarda perişan edilmiş,

Bir kız çocuğu.

Kışın dondurucu ayazında içi tir tir titrerken,

Bedeni soğuğa direnmeye çalışırken,

Çöpten aldı bir lokma ekmeği,

Binlerce yiyecek tadıyla ısırırken gördüm.

Soğuktan dişleri birbirine vururken,

Ekmeği ısırmaya çalışıyordu,

Üstünde incecik bir elbise, kirli saçlarıyla,

Karanlıklar arasında belki yok olacak,

Ona yardım elimi uzattım.

Adını sordum,

Adını söylemedi.

Gözlerine takıldı gözlerim,

Sanki binlerce yılın acısını taşıyordu o gözler,

 Kocaman kara gözleriyle bana baktı, baktı, baktı,

Tatlı bir gülümsemeyle gecenin karanlığında yok oldu,

Bu yavrucaktır beni benden alan,

Bu yavrucaktır kimsesiz sokaklarda kalan,

Binlerce yavruyu bana düşündüren

Ben bu yavrudan sonra benliğimi yitirdim.