Adımı sormadı bile
Kaçtım
Birbirimize güvenimizin olmadığını sonunda anladım
Ben onsuz
O da bensiz
İkimiz de olabildiğine sessiz
Büyük umuttu umutlar şehri oysa bana
Nerden bileydim o da benim kadar kimsesiz
Uzaktan baktım dönüp arkamı
Aynı resim şimdi karamsar
Oysa gelirken baktığım umut dağları bunlar
Sıra sıra
Ard arda
Umutlar açılırmış denize, palavra
Şimdi hatırlamak dahi istemiyorum oysa
Çorapsız işçileri

Bükülmüş bilekleri
Ya da gülen adamların nasıl ağzında tutabildiği sigaraları
Ve o geride kalan umut dağlarını
Bugün döndüm özüme
Bir zamanlar kaçsam diye çırpındığım nam-ı değer zulme
Hazırdım her şeye
İstediğim tek bir şey vardı
O da annemden
Soğuk pişmanlığımı ısıtacak iki sıcak el
Oysa bana gösterdikleri buz tutmuş mezar taşı etrafı tel tel
Şimdi duruyorum karşısında çaresiz
Ben onsuz
O da bensiz
İkimizde birbirimize olabildiğine sessiz
Büyük umuttu umutlar şehri oysa bana
Nerden bileydim ki herkes benim kadar kimsesiz