BEKLİYORUM

Sarhoş bir gecenin toprak kokulu sabahlarına uyanmak mı dersin?

Hani yağmurun ilk toprağa düşüşü var ya,

hani o koku…

Bilmemek daha mı iyi acaba?

Bazı sorular cevapsız mı kalmalı,

ne dersin?

Belki de sorgulamamalı her şeyi…

Kaçmalı mı?

Sormaktan ve cevaplamaktan…

bir sır gibi…

yok olup gitmek…

Acaba kocaman, taşıması ağır,

ve bir o kadar acı verici bir sır olarak mı hatırlamalı seni?

Kimsecikler duymasın…

duymasın ki sen saf kal.

saf ve temiz…

su gibi,

ateş gibi…

Sıcaklığını hala hissedebiliyorum.

Peki sen?

Sen?

Sen de hissediyor musun?

Ateşi elinle tutabilir misin?

Dilinle yalayıp yutabilir misin bilinmezliklerimi?

Soru işaretlerimi taç yapıp takabilir misin?

Belki de hiç hatırlamamalı.

Peki bu mümkün mü?

Sen hatırlıyor musun?

Hatırladığında ne geçiyor beyninin labirentlerinden?

( Seni hep güzel hatırlayacağım )

Gülümsemek zor dedim.

- çabalamak mı gerek? -

Yaşamak zor dedim.

- ölmek mi gerek? -

Hayır!!

Geç olmadan…

kalbimde senin için ektiğim güller kurumadan..

bekliyorum...

( gelmiyorsun )