ağır günün ilk ışıkları idi

  günlerdense salı

  soğuktu kör karanlığın hüznü

  kör kuyuda kaybolmuş  zincir misali

  beni soruyordun yarına

  yarınlar dünde kaldı benden uzakta

  sonsuz bir günün sınırındayken ben

  sonlu güne sıkışmıştın sen

  varolmadım ki ama ben hiç dünden

  yok da olmadın bugünden

 

  küçük sorgulamalardaki hain gülüşler gibi

  büyük yaşamlarda masum çocuklar gibi

  içimde, beni bende oyalayan

  karmaşanın içinden iplik büken ses çıkaran

  ve canhıraş bağırtılardaki senin adın

  oysa sen bilinmezliğin ötesinde  can çekişen

  gülümsetti beni.

  gülümsetti beni sağırdı bedenim

  sağırdı kulaklar kördü gözlerim

  solgun günün ilk ışıklarıyla

  savruldu saçlarım şafak rengi ten üzerinden

  iliklerime işleyen senin bedenindi aslında

 

  olmayan bedeni iliklerinde yansımalarla yaşarken

  içinde küçük bir kız çocuğu çağırıyor beni.

sesi yitik eli bezgin gözleri yorgun ağlamaklı

  elinde yüzünü hatırlamadığı porselen bir bebek

  dudağında eski bir ninni

  hiçlik gözlerinde gözlerin zamana inat

  zamana inat körelmiş ruhun  hazin öyküsü 

  saçlarını düşlüyorum kokusu sinmiş çocuksu sevincime

 

  olmayan saçları hayal edip var edercesine

  seni soruyorum porselen bebeğe cevap vermiyor

  olmanın en acı öyküsünde

  cevapları hüzün veriyor

  gözlerin uçurumlar kaydediyor avuçlarıma

  oysa avuçlarına baktığında

  hayaller birikmiyor bana

  bir o kadar da olmayan senfoninin sessizliğini

  biriken senin göz yaşların her seferinde adini değişiyorum

  ve bağırıyorum sensizliğe sonsuzluğa