Öğretmen, burnundan at gibi buhar çıkartarak soluyan öfkeli öğrencisini yatıştırmak için:

“ Oğlum, sen onu affet ” dedi.

“ Niçin affedeyim o sersemi, öğretmenim? ”

“ Bak oğlum, eğer onu affetmezsen; enine, boyuna, dikine yarılır, korkarım bir gün parçalara da ayrılırsın...  ”

“ Ne demezsiniz öğretmenim, aynen öyle olacağım galiba! ”

“ Onu görünce kızıyor, sinir oluyorsun; sövüp sayasın geliyor, değil mi? ”

“ Evet, ama o da bunu hak ediyor! ”

“ Hay akılsız oğlum, o insanı affetsen bütün bunlar başına gelmeyecek! Ben işte sana bunu söylemek istiyorum. Her sefer olan sana, senin kalbine oluyor. Bu kin ve nefretin yüzünden sinirlerin bozuluyor, kalbin çırpınıyor, elin işe güce varmıyor, işin gücün aksıyor. Yani her defasında hep sen zarar görüyorsun! ”

Bu çarpıcı uyarının karşısında dili tutulan öğrencinin gözleri yerdeki bir nesneye çakılı kaldı:

“ Haklısınız galiba öğretmenim ama ben bunu daha önce niçin düşünemedim? ”

“ Üzülme akıllı oğlum, bunu bu yaşta fark ettin ya, artık uzun yıllar mutlu olursun. Bak oğlum, bir daha söyleyeyim: Yanılıp da o kin ve nefret duygularını kalbine tekrar sokma; sen onu affetmekle kalbini, kendi sinirlerini, aklını, mantığını, doğru düşünme yeteneğini, kısacası kendi yaşama sevincini kurtarıyorsun! ”