Minicik bir çocukken, ne zaman resim yapmaya kalksan, uyarı alırdın büyüklerinden. Kalemi sıkıca kavrar bırakmazdım. Anlar, giriverirdin somyanın altına. Kıkır kıkır gülüşürdük kardan adam resmi çizerken… Sonra okula başladın. Orada da kıskandılar birlikteliğimizi. Biliyorum ikimizi de severdin ama…

 Birbirimizin aynası gibiydik. Bizi birleştirdin, ayırdın. Yoktu farkımız. “O halde neden sana karşılar?” diye sordun kendi kendine. Sonunda baskılara dayanamayıp boyun eydin büyüklerine. Artık çoğu işini onunla yapıyor, beni de ihmal etmiyordun. Makası, bıçağı bana veriyor, topu onunla oynuyordun. Okumayı çok seviyordun; bir de resim yapmayı… Hele ağaç çizmeye bayılırdın. Gövdesini ona çizdirirdin; dalları bana. Ağaç, sana göre bir kadındı. En çok da yaşlı çınar ağacının görkemli gövdesinden etkilenirdin. Kışın kuru dallarıyla hüzünlenir, baharda yeşeren dallarında kitap okurdun. O kitabı tutar, sayfaları ben çevirirdim. Bir gün merdivenlerden inerken gözlerin karardı, kendini yerde buluverdin. Düşme sonucunda omuriliğin zarar görmüş dediler. Omzundan boynuna dek uzanan ağrı, gün geçtikçe dayanılmaz oluyordu. "Ameliyat", dedi doktorlar. Riskliymiş, sağ yanına felç inebilirmiş. Karar verdin; şansını denemek zorundaydın. 

Doktorlar ameliyatın başarılı geçtiğini söyledilerse de sonrasında sağ başparmağında his kaybı oluştu. Onu yardımlarımla oynatmaya çalışıyordun. Uzmanlar, “Geçecek. Hemen iyi olacağını düşünme, zamana gereksinimin var.” Deyip bir hafta sonra seni taburcu ettiler. Oysa ameliyat sonrası gerçekleşen yan etki sonucu sağa hükmeden sinirler tamamen kesildiğinden dolayı iyileşmesi olanaksızdı. 

 Zamanla acıların arttı. İlâçsız duramaz hâle geldin. Kaç kez aklından kendini balkondan atmayı geçirdiysen de yapamadın."Ya geride bırakacakların?"  Her balkon demirine yanaştığında bunları düşünüp salıvermedin kendini boşluğa. Zaman ağrılarından kurtulmana yetti ama artık sağın felçliydi. 

Yıllarca sakladın onu istemsizce. Sonunda kabullendin; artık saklamayacaktın. Bir sabah: “Bu güne kadar sizi birbirinizden hiç ayırmadım ama hayat işte, kimin ne olacağı bilinmez. Ona yardım etmeliyiz.” demeyi başardın. 

Dur, durak bilmeden tam beş yıl çalıştık; fizik tedavi, egzersiz, kum torbaları. Sinirler çok yavaş iyileşiyordu. Sağ tek başına yapamıyordu bütün bunları. Sonunda doktorların hiç umut vermedikleri sağın, artık yüzde otuz da olsa çalışıp yükümü hafifletmeyi başarmıştı. 

Açtın manikür takımlarını önüne; verdin makası törpüyü; bir güzel manikür yaptım ona. O da bana. Kırmızıydı ojelerimiz kıpkırmızı. Düşman çatlatırcasına…