İçinden çıkılmaz bir olaydı. Ne yapmak istediğine karar vermek zordu. Dürüst olmak belki de hepsinden zordu. Karar verdiğinde çok geç olmayacağını nereden bilecekti? Şiddetli bir yağmur yağıyordu. Elinde sigarasıyla radyoda çalan çok sevdiği bir melodiyi dinliyordu. Bu ruh halinden kurtulamıyordu ister istemez. Sonsuzlukta kaybolur gibi düşünüyordu. Çarkın içinde erimek de vardı; sıradan olmak da! Basite inmek gibi…

Ne yaparsa kendisi gibi olabilirdi? Defalarca kendisine sorduğu bu sorunun cevabını bir türlü veremiyordu. Kişiliği sağlam, kendine güveni tamdı. Belki de cesaret edemiyordu...

Değişmek istiyordu; yepyeni ve taptaze olmak istiyordu. Ne yazık ki onu bırakmayan gel - gitleri vardı; eskimiş, pörsümüş, gereksiz alışkanlıkları vardı. Yolu uzundu biliyordu ama yine de yavaş yavaş ilerliyordu. Buna karşın herkes onu yerinde sayıyor sanıyordu. Görünmüyor, bilinmiyor, kabul edilmiyordu. Canı yanıyordu!

“ Neden neden?” diye sordu kendi kendine. Nedeni basitti aslında; çünkü özünde doğru, sözünde doğru bir kişiydi. Dürüst, ahlâklı, vicdanlı ve temiz kalpli. Fakat, bu düzen ona acıdan başka bir şey vermemişti ve o da, sırf kendini korumak için kötü kalpli bir insan olmaya karar vermişti.

Başka ne yapabilirdi ki? O kadar canı yanmış ve hırpalanmıştı ki vazgeçmişti iyi olmaktan! Saygılı olmuş saygı görmemiş, sevgi göstermiş sevilmemiş, değer vermiş değer görmemişti. Karşısına hep nankör insanlar çıkmış, o da hep çözümsüz kalmıştı.

Düşündükçe kafasında her şey netleşiyordu. En iyisi beklentilerini azaltmaktı. Herkesi olduğu gibi kabul etmekti. Kendi gibi olmaya, yine özünde sözünde bir olmaya devam etmek gerekirdi. Gülümseyerek, kendinden emin ve hazırlıklı olarak yoluna devam etmesi gerektiğini biliyordu artık.

Bu defa başaracaktı…