Alelacele evden çıkan genç bir kız, evinin sokak kapısını hızla kapatıp derin bir oh çekti. Arkadaşlarıyla gezmeye gideceğini söylediği için, annesiyle yine uzun uzun tartışıp kavga etmişlerdi. Bu kavgadan dolayı gerildiğini ve kızgınlıkla dolu olduğunu, ancak evin dışına çıkıp kapıyı kapattığı an fark edebilmişti. Kapı önünde öylece durup kaldı bir an. Boşluğa asılı kalmış gözlerle, kapı önünde bulunan sarmaşığın en ucundaki taze yeşil bir yaprağa bakıp kalakalmıştı. Hafif bir rüzgâr esintisinde, dalgalanan bu yaprak, henüz birkaç günlük taze bir yapraktı. Sanki, yaprağın,rüzgâr esintisiyle dalgalanışı gibi kalbi de dalga dalga kıpırtılarla doluydu. Bu yaprağa bakarken evin içinde hâlâ söylenmekte olan annesinin, belli belirsiz duyulan sesini dinledi. Yaprağın taze görüntüsüyle içine sığmayan gençlik heyecanının benzeştiğini düşündü. Annesinin kavga sırasında söylediği sözleri ve gitmesine engel kabul ettiği bahaneleri sıralarkenki tavrını hatırladı. Kavga ettiklerinde annesinin kendisine olan tavrı; taze bir yaprağa nazikçe dokunur gibi değil, aksine, tarladaki yabani otları eliyle yolan biri gibiydi. Bu kavgalar, içini acıtıyordu. Ne olursa olsun gitmekten vazgeçmeyeceğini kendi kendine yineledi. Yüzünün gerildiğini, kaşlarının çatıldığını hissediyordu. Bu kararlılıkla bir an durup sol elinin kalbinin üzerine koydu. Hızlı hızlı atışını dinlerken, gözlerini kapattı. Kalbi hızla çarpıyordu. Çünkü birazdan, sevdiği oğlanı yeniden görebilecekti. Sevdiğini hatırladığı bu kısacık anda, tartıştığı için yüzüne yerleşen öfkeli yüz ifadesi kaybolup gitmiş, koca bir gülümseme yüzüne yayılmıştı. Onunla buluştuğu sahildeki kayalıkları, gözünün önüne getirdi. Bu kayalıklarda oturur, denizi ve dalgaları izlerlerdi. Dalgaların, köpüklene köpüklene kabarıp koşarcasına kıyıya gelişini, şımarık kahkaha sesine benzettikleri gürültülerle kayalıklara çarpıp havaya sıçrayışlarını, bu kayalıklardan geriye doğru çekilirken patlaya patlaya sönen dalga köpüklerini izlemeleri aklına geldi. Dalgalar, kayalara çarpıp sıçrayarak, havada dağılırken, ıslık sesine benzer seslerle kayalıklara inerdi. Bu seslere, “ fiiişşşt ”, “ foooşşt ”, “hişşşt ” gibi benzetmelerle, seslendirmeler yaparak, birbirlerini güldürürlerdi. Sanki birbirlerini güldürmek için her şey bahaneydi ve bu bahaneleri bulmak ikisi için de eğlenceydi        

                    Bir de dalgaların hızla çarpmasına aldırmadan kayalığın kovuklarında gezinen yengeçleri şaşkınlıkla izlerlerdi. Genç kız bunları düşünerek gülümsüyordu. " İnsanın hayatında özel bulduğu birinin olması, bir buluşma yerinin olması, dalgalı, sulu sebeplerle kahkahalara boğulması ne hoş... " dedi. Evet, onun bir sevdiği vardı. Ama bir yük gemisinde çalıştığı için gemiyle seyahat ettiği sürelerde ayrı kalmanın sıkıntısını yaşıyorlardı. Bu sıkıntı her buluşma gününde, sanki bir rüzgârla dağılıverir gibi kaybolur giderdi.

                   Bunları düşünürken, elbisesinin açıkta kalan kısımlarında duyduğu serinlik hissi ile üşümekte olduğunu fark etti. Çantasına gizlice sıkıştırdığı şalı çıkarıp omuzlarına attı. Üzerindeki pembe askılı elbisesi ve birkaç ton daha koyu renkteki pembe şalı ile ne kadar hoş göründüğünü düşündü. Bugün sevdiği oğlana daha bir güzel görünmek istiyordu. Şalın kollarına değen püsküllerindeki yumuşak dokunuşla ve ısınmışlıkla gözlerini bir daha kapattı. Hâlâ evinin kapısı önünde durduğunu hatırlayınca aniden, korkuyla gözlerini açtı. Ya annesi kapıyı açar da, çeyizlik diye sakladığı bu güzelim şalını üzerinde görürse, işte asıl o zaman kızılca kıyamet kopardı. Bu korkuyla hızla koşmaya başladı. Düşmesin diye iki eliyle sımsıkı tuttuğu şalın uçlarındaki püsküller, o koştukça,sağa sola sallanıyordu...