“ cumartesi…                    

... anılar yine her yanımı dolduruyor. İzin veriyorum daha da büyüyerek yağmalarına. Kaldırıyorum çatıyı. Açıyorum pencereleri. Evimin içi. Kapımın önü. Sokaklarım. Mahallem.

Bazı günler eve dönmek için gece olmasını bekliyorum, anılarımı da karartırım umuduyla.  Evime bilinmedik yollardan gözlerim kapalı girip yatağıma uzanmak istiyorum ve uyanır uyanmaz beynimdeki o rahatsız  edici saatin alarmıyla yine aynı yollardan hiçbir ışık görmeden işyerime ulaşmak istiyorum.

Bu sabah yine ekmek almak için bakkala çıktım. Elimde çöp poşetiyle. Kapıcı uğramıyor artık bana. Çöplerimi kendim atıyorum. Köşe başındaki büyük bidonlara. Senin sokağına şöyle bir bakıp bakkala doğru yürüyorum. Köşeden dönerken gözlerimi kapatıyorum. Kokun gelir umuduyla. Bakkala her girişte omuzlarımı genişletip bakışlarımı dikleştiriyorum. Ekmek gazete sigara. Aynı yoldan aynı duygu ve umutlarla umutsuzca kapımı açıp kahvaltımı ediyorum.

Artık yukarı yolu kullanıyorum Taksim' e gitmek için. Bu öğlen Sait FAİK için hazırlanmış Dönüş belgeseline gidiyorum. Dolmuş sırasında güneşe bakınıyorum. Tepemdeki. Renk vermiyor. Isıtmıyor.

Sait FAİK. Dönüş. İstanbul' un kirliliğinden çirkinliğinden yakınıp Burgazada' ya baba yadigârı eve yerleşiyor. Annesinin yanına. Balıklarına. Balıkçılarına.

- "  (  … ) para da kazandım, kadınlarım oldu… şehveti gördüm…… sevdim… sevilmedim " diye anlatıyor sonunda.

Işığını kaybetmiş ve hayatında kalan tek ışığın kendisi olduğunu görmüş. Yazık... Ben bu kenti seviyorum. Belki benim için de aynı son olacak ama aynı sebeplerden değil. Bana da yazık...

Kendi ışığımız mum ışığı. Günün doğmasını istiyorsak onu yalnız beklememeliyiz. Hiç birimiz kendi fotoğrafımızı çekemeyiz. Gün doğuyor... ama güneşi göremiyorum. Gün batıyor ama güneşi özlüyorum.

Saat 1. Güneş yine tepede. Beyoğlu' nda karanlıklar içinde dokunuyorum etrafa. Mum ışığında. Bütün gün. Karaköy' e iniyorum. Her yer deniz kokusu.. Mahallemi özleyip geri dönüyorum. Geri kalan alışverişim için. Her köşe başı her kapı her poşet bir umut. Elim poşetlerle dolu eve giriyorum. Gün batmış.

Şimdi salonda mumlarımı yakmış yazıyorum. Sabahı bekliyorum. Yarın yine senin fotoğraflarını çekeceğim. Sahil boyunca...”