Seni sevdim! Evet! Yalnızlığım kendimle değil; ben bendeki “ senle ” yalnızım. Çiçeklerin alı, moru, pembesi, beyazı, sarısı bu yalnızlıkta yuva kurmuş. Memnuniyet, bu yuvanın  başköşesinde oturuyor. Sihirli bir sevgi değneği  şefkatle yüreğimize dokunuyor. Dile getirilemeyen, dosdoğru kalbe akan, aşk çiçekleriyle donatılmış kutsal harfler geziniyor. 

         Bir gece ayın tebessümü üzerimizdeyken, yıldızlar okşarken gözlerimizi “ biz ” toprağa kök salıyoruz. Dallarında kuşların raks ettiği, sevgimizin ürünüyle beslenen ağacımızı yağmurlar yıkıyor… Vagon vagon haz aldığım, kaybolduğum gözlerinde tarifsiz duyguları gülüşerek yüreklerimiz bağrına basıyor. Mutluluk esintisini kendine mesken ediniyor. Benliğime saçılmış aydınlığın süzülerek  beni güzelleştiriyor.        

Seni seviyorum. Çok… Sevgim, ay ışığının peşinden sürüklüyor. Sevdam tutturduğu türküsünün notalarını bulutlara yazıyor. Kendimizden geçtiğimiz danslarımızla yağmurlarda  ıslanıyoruz. Bir tanem! Aşk maviliklere çiziliyor. Güneş yüreğimizdeyken  kendimize yaklaştıkça ısınıyoruz. Hani demiştim ya sende kalmıştım diye. İşte! Yine sende kalmışım…         

Adın, bana   huzurla sarılıyor. Yüreğim baharın ilk çiçeğiyle coşup taşmış. Uçsuz bucaksız saatler “ biz ” i gösteriyor. Irmaklar, yollar, ufuklar, eller, yürekler,  gözler bizim için birleşmiş. Soluduğum havada içime akan sıcaklığı duyuyorum. Biliyorum sevgili, bu her solumamda bendeki senin sıcaklığıdır. Bu bendeyken dahi özlemem ne güzel. Gözlerin, ellerin, yüreğin benimleyken bir güzellikte kalıyorum ve bu güzellikte bebeğin seninle… 

         Seni seveceğim. Sonsuza kadar!