Kimine göre çıkmak, kimine göre de inmek anlamındaki birbirine karşıt iki eylemin odağında durur Merdiven…

Bu yönüyle de bakış açılarından kaynaklanan fark ( lar ) bir yana, kafanın, kalbin ve organizmanın yüklemiş olduğu bir anlamlar bütünü içerisinde  yukarıya doğru yükselir ya da aşağıda bir yerlere iner… 

Yani yükseltir, ya da indirir Merdiven ( ler )… 

Çağdaş zamanların kurup kurguladığı bakış açılarından yükselmek ya da inmek ne türden anlamları açığa vurursa vursun; bazen Merdiven ( ler ) le  yükseldiği sanilân öyle yerler, durumlar, haller olur ki,  yeğlenmesi gereken eylemin aslında  ‘ inmek, derinleşmek, yüzeyden kalandan kurtulmak ’ olduğu  öne sürülebilir… 

Buna benzer biçimde bazen de ‘ derinleşmek ’ arzusuyla inilen nice haller olur da, hangi arzuyla, neyin derinliğine inildiğinin farkına bile varılmadan koskoca bir anlamsızlık alanı üzerinde insanoğlu tek kelimeyle kendi kendisiyle karşılaşıp, kendisiyle yüz yüze kalabilir… 

‘ Merdiven ’ böyle bir şeydir işte… 

Bir bakarsınız Babil topraklarında ‘ yaratan kudret ’ le buluşmak için kuleye dönüştürülüp de, sonucu dil bulanıklığıyla sakatlanmış bir sınır  bilinciyle yer ( in ) e indiriverir insanoğlunu...

Ya da bir bakarsınız, ‘ ( … ) eteklerinde gümüş rengi bir yığın yaprak ( ... ) ’ la, gözyaşlarının gökyüzüne sunulduğu bir şiire yol verip, geride kalanıyla elde kalan parçanın birbirine kavuştuğu bir zamana götürür… 

Sözün kısası; bütün bilinebilirlikleriyle şu ya da bu şekilde bir ‘ araç ’ olarak akılda kalan ‘ Merdiven ’ gerçekten de kendisini öylece bilenler için tam da o anlama gelen bir ‘ araç ’ tan başka bir şey olamaz… 

Oysa herkesin kendince ‘ araç ’ edindiği bütün merdivenlere sırtını dönen bir şair, Erkin VAHIDOV, bir  ‘ Merdiven ’ gibi uzandığı yerden oğluna şöyle seslenir: 

                                     Başını dik tut;

                                     Eğilme…

                                     Zirve olamasan da;

                                     Sağlam bir kaya ol…

                                     Basamak oldum ben sana çocuğum;

                                     Sırası gelince sen de basamak ol…