Bu yıl sekiz ağustosta kaybettim! Cumhuriyetten yalnızca üç yaş büyük ilk okul annem, ilkokuldaki ilk öğretmenimle son bir sürü yılda fırsat buldukça görüştük. Son ana kadar bilinci, kontrolü, kadife otoritesi, erdemi ve hanımefendiliği yerindeydi. Görüşemediğimiz zamanlarda da sık sık telefonlaşırdık. Milli ve dini bayramlarda mutlaka sabah dokuza biraz kala arardım. Sadece on kasımlarda sekiz buçukta! Millî bayramlarda doğaçlama ve değişmez paylaşımımız, telefonlarımızı kapatıp televizyonun başına geçmekti. Dokuzda başlayan törenleri yılda beş kez seyretmek anlatılamayacak kadar büyük bir ritüeldi / alışkanlıktı. Atalarımızı, şehitlerimizi, gazilerimizi; ülkemizi ayakta tutan rahmetli veya sağları saygıyla anmanın yanında millî duygularımız lâyık olduğu yere, en yükseğe tırmanırdı. Böylece gurur dolu insan tarafımız daha bir anlam kazanırdı. “ Alp ” derdi, “ Gözyaşlarımı tutamıyorum ” …

Bu 29 Ekimde bunu yapamadık! Törenler iptal edilmişti…

Seksen sekiz yıl olmuş yıl olmuş. Ne garip, sanki dün gibi! Dumanı üstünde... Dumanı tütüyor henüz... Cumhuriyet Bayramımızın seksen sekizinci yılı hepimize kutlu olsun. Gittikçe artan coşkuyla nicelerine...

İnsan Olmanın Lezzeti... CDLXXXIII' te buluşana dek, en iyilerle kalın.

İlk not: En son ne zaman... düşündünüz?