“ … Pamuk hasatı ülkemizde iki üç kez ve elle toplanarak yapılır. Makineyle pamuk hasatı iş gücü ücretinin pahalı olduğu ülkelerde tercih edilen bir yöntemdir. … ” 

Hangi kaynağı kullanırsanız kullanın, pamuk hasatı için yukarıdakine benzer açıklamaları göreceksiniz.

Kozalar patlak vermiş, yeşil bitkisinin üstünde patlamış mısır gibi pıtır pıtır açan pamuklar uzaktan beyaz gelincik gibi duruyor. Kadınlar ve çocuklar çalışıyorlar. Etraf bomboş. Alabildiğine kır. Arkada, uzakta, medeniyetin temsilcilerinden bir tanesi, yüksek gerilim hattı görülüyor. Omuzlarıyla belleri arası hizasındaki pamuk bitkisinin aralarından, hayat dolu, can dolu sekiz on yaşlarında, iki göçer işçi kız çocuğu zıplayarak geliyorlar. Deminki çadırlardan… 

Çadırlar görüntülendikçe, yıllar yılı bilmeme karşın yine de içim burkuluyor. İki bin yedi yılındayız ama yalnızca yaşamı devam ettirme malzemeleri daha çağdaş. Bildiğiniz şeyler devam ediyor. Burada yeniliyor, burada içiliyor, burada yatılıyor. Tuvalet, açık hava bol oksijen stili! Komşular da göçerler. Okula gideni de var gitmeyeni de. Bu, çalışmak için nerden nereye göçüp konakladıklarına bağlı. Bağlı ama yerleşik düzen olmayınca! Bu iki çekirge kız, okula gitmeyenlerdendi… 

Geleceğin anneleri sağlıklı görünüyordu. Birisi siyah, birisi kumral; saçlarını rüzgâra bırakmışlar. Kendilerini de tarlaya. İşten kaytarmanın sevinci yüzlerindeydi. Mutlu olduklarını bile söyleyebilirim çünkü hiçbir şey bilmiyorlardı! Sunucunun uzattığı mikrofona, sorulan soruların nerdeyse hepsini, utangaçça, olumsuz yanıtladılar:

— Bilmiyoruz!

— Görmedik!

— Duymadık!

— O da ne?

— Hiç, hiç! 

Geç anladığıma epey üzüldüğüm bir nokta vardır: Yaşamdaki bütün aksaklıkların ana kaynağının anadilini iyi bilmemek olduğu! Doğru ve iyi bilinen,  doğru ve iyi kullanılan anadil, ancak düşünmeye, anlamaya ve anlaşmaya, çözüme ve üretime neden olur. Aksayan her şeyi ancak böyle düzeltmek olasıdır geliyor bana. Bir ülkenin tamamının okur, yazar ve düşünür oluşunu da… 

Sunucu sırayla her iki cana mikrofonu uzattı:

— Pamuk Prenses masalını biliyor musunuz?

— Hayır!

— A, ah. Cık!

— Hiç mi bilmiyorsunuz?

— Hiç!

— Hiç! 

Hiçbir şey o çocukların noksanlarıyla ilgili olarak yüreğimi böyle acıtamazdı! Ne çadırları, ne beslenme yoklukları, ne yoksullukları ne de çalışmak zorunda oluşları. Hepsi ayrı birer yürek yakandı ama bunun kadar değil!

Belki hepsi zamanla iyileştirilebilirdi bile ama bu...

Pamuk Prensesi ve diğerlerini bilmiyorsa o çocuk çocukluğunu yaşamıyordu. Dünyadan ve kendi ülkesinden kopuktu. Büyüklerin küçülememiş mahallî masalları pek ufuk açıcı olmasa gerek. Onları yabana atmıyorum ama hiçbir çocuğun Pamuk Prensesleri dinleme, bilme hakkı kendisinden uzak olmamalı. Peki, kim anlatacak onlara Pamuk Prensesi? 

Ya hiç öğrenmeden yaşlanırlarsa!.. 

Görüntüleri aklımdan çıkmıyordu. Bıraksan Pamuk Prensesi de bileceklerdi, parlamenter olmayı da. Cumhuriyetin erdemli, kendine güvenli, şan ve şerefli Türk Kadını' nı gördüm o çocukların geleceğinde. 

Henüz Pamuk Prensesi ve Yedi Cüceleri bilmiyorlardı ama!

Küçüldüm birden. Cüce oldum. Yedi Cüceler' in yanına bile yaklaşması sakıncalı kötü bir cüce gibi hissettim kendimi. Dua ettim beni görmesinler diye! Ruhlar görürmüş derler; anamın, babamın, atamın ruhu inşâllah görmemiştir…

İnsan Olmanın Lezzeti... CXXXI' de buluşana dek, en iyilerle kalın. 

İlk not: En son ne zaman, suyun muazzez derecesine nasıl, neden ulaştığını düşündünüz?