şarkılar öksüz, güfteler sahipsiz, şarkıcılar suskun, romantizm babasız kaldı... " 

At Kadehi Elinden... bin parçaya bölünsün...

Kalbimi Kıra Kıra... senden bana ne kaldı bir hatıradan başka...

Sevmekten Kim Usanır... kaç kere yemin ettim kaç kere gönüle de girdim...

Kıskanırım Seni Ben... saçın yüzüne değse tenini kıskanırım...

Bahar geldi... gül açıldı, gönlüme neş' e saçıldı... mavi gözlü sarışın kız, gel gidelim adaya biz...

Sen Bensiz Ben Sensiz... dışarda bir yaz yağmuru yaş sokaklar sensiz bensiz...

Gökyüzünde Yalnız Gezen Yıldızlar... yeryüzünde sizin kadar yalnızım...

Sarmaşık Gülleri... yalnız kalan ruhumun acısı çok derindir...

Buruk Acı... yıllar yılı gönlümde bir gün sabah olmadı...

Nasıl Geçti Habersiz... o güzelim yıllarım... bazen gözyaşı oldu, bazen içli bir şarkı...

Unutabilmek olası mı? Duygulanmamak? Hüzünlenmemek? Dalıp gitmemeyi başarabilirseniz olası! Dalıp gitmemek olası mı? Hayır!

Kadın ya da erkek hangimizin en az bir anısı yok ki yukarıdaki şarkılarla? Yaşlısının gencinin hangisinin bir gönül bağı yok ki yukarıdaki şarkılarla? Güftekârları saygıyla anıyorum burada. Onların da katkıları çok büyüktür. Yaşayanlarına sağlıklı uzun ömür, kaybettiklerimize Tanrı' dan rahmet dilerim. Zaten güftekârlar da bilirler ki o sözleri, o şiirleri müzikle birleştirip bizden, yaşamımızdan bir parça yapanlar o nadide kullar, bestekârlardır. Bence de Tanrı' ya yakın kullar...

Kim bilir, o belki de bestelediği o şarkıların hepsini tek tek yaşadı!    

Olaylar bazen bu nasıl bir kader dedirtmiştir bana; Bazı insanlara yakışmayan başa gelenler vardır da onun için. Son günlerde Çanakkale' de unutulmuş gibiydi. Sonra birden birileri onu hatırladı; şekerden dolayı ayağı kesildikten sonra...   

Böyle Mi Esecekti... son günümde bu rüzgâr... bütün kuşlar vefâsız mevsim artık sonbahar... unutmuş ellerimi eşim, dostum, sevgilim... kalbim acılarla bölünmüş hep dilim dilim... bütün kuşlar vefasız mevsim artık sonbahar... şarkısını belki de ayıldıktan sonra içinden mırıldandı mı, kim bilir!

... ama biz dinleyicileri vefalıyız. Her aklımıza geldiğinde ruhunu saygıyla anarız değil mi? Her şarkısını duyduğumda içimden bir şey cız edecek daima. Tıpkı diğer bestekârların erişilmez şarkılarında olduğu gibi! Kaybettiğim her türlü değeri yaşayacağım şarkı boyunca. Sonra da hepsine rahmet okuyacağım; içimdeki buruk acıyla...

Bakın Emel SAYIN hanım " Nasıl Geçti Habersiz " le uğurluyor sizi buradan; Berkant bey, Muazzez Hanımlar, Gönül Hanım, Samime Hanım, Türkân Hanım, hatta pırıl pırıl Hakan bey ve diğerleri de...

" Bestekârlar, dünyanın Tanrı' ya en yakın kullarıdır. Duyarlar; içlerine sindirirler; duyururlar ve yaşatırlar. Behçet Kemal ÇAĞLAR, Gönderen: Alp ARPAD " diye göndermiştim, www.sizedebiyat.com SiZedebiyat Edebiyat Enstitüsü' nün özdeyişler bölümüne; tahmin ediyorum daha da yakınlaşacaksınız...

Selâhattin PINAR, Münir Nurettin SELÇUK, Behçet Kemal ÇAĞLAR, sizi diğerleri adına da karşılamaya hazırlanıyorlar. Zeki MÜREN beyin o eşsiz üslubuyla icra ettiği " Sarmaşık Gülleri " ne eşlik ederek karşılayacaklar sizi orada...  ama Zeki bey bu, coştu ya bir kere durur mu: Gökyüzünde Yalnız Gezen Yıldızlar... Yeryüzünden bir yalnız yıldız daha geldi...

Ne güzel! Saygı ve sevgi eşliğinde uğurlanıyor, sevgi ve saygı eşliğine karşılanıyorsunuz...

Sayın Ali Teoman  ALPAY; nur içinde yatın. Allah rahmet eylesin...

... ama biz dinleyicileri vefalıyız değil mi; O' nu huzur içinde yatacağı yere bestesiyle uğurlayım isterseniz:

Samanyolu... bir şarkısın sen ömür boyu sürecek / yaşadıkça fâniler / bâki şarkılarınızı söyleyecek...

Çanakkale 1932 - Çanakkale 2005