Yaşadığım ve yaşayacağım bayağı sancılı deneyimlerden bir tanesi de değerlerin azalarak değiştiğini ve değişeceğini görmek olabilir.

Bazen bir genç, bir yaşlı adam, bir kadın, bir insan görür ve ümitlenirim; güzel şeyler olacak derim. Sonra onları aratan bir şeyler olur. Canım sıkılır. Bir şeylere kızarım ama neye kızdığımı da bilmem; yine umutlanmak isterim. A' dan Z' ye örneklemek mümkün; mümkün de o kadar çok değişen varken hangisinden bahsetsem! İki hayati konu sizi yapacağınızdan engeller: Birincisi insan onurunun en ön, en birinci plandan arka plana gerilemesi! Diğeri de düşen yaşam kalitesi! Gerileyen onurla birleşince yaşama kıygı gelir.

Birincisini örneklemem gerekirse aynen anlatıyorum: Çağdaş Türk Tiyatrosu’ na hatırı sayılır emeği geçmiş ve geçecek oyuncu, yönetmen, idarecilik sıfatlarını üzerinde taşıyan bir bey sokakta röportaj veriyor. Sunucu hararetle sorularını soruyor; sanatçımız anlatıyor. Tam da önemli bir açıklamanın ortasında sunucumuz uzaktan gelen bir bakanımızı görüyor ve ona doğru gidiyor! Sanatçımızın söyleyecekleri havada, kendisi askıda ama her ikisi de sokak ortasında öylece kalakalıyorlar… Söylenecek bir araba sözün yanında, Ulu Önderimizin 1927 yılında dillendirdiği bir deyişini sunucumuzun çok daha önce öğrenmiş olması gerekirdi: Efendiler, hepiniz mebus olabilirsiniz; vekil olabilirsiniz hatta cumhur reisi bile olabilirsiniz fakat sanatkâr olamazsınız!

Değerlerin eksiye doğru değiştiği zamanlarda gittiğiniz her yerde, yaptığınız her işte benzer durumla karşılaşmanız mümkün.

İkincisinin sürekliliği söz konusudur. Her şey aksayacaktır. Yaşam kalitesi bir kez düştü mü düşünce reddedilir. Düşünmeyen insan yalnızca gösterilenle yetineceğinden üretimle de pek ilgilenmez. İşler de üretilmemeye başlandığında yaşamınızı aksatacak hizmetleri almakta hep sekteye uğrarsınız. Bu da sizi bezdirir. Anlamsız ve verimsiz kılar.

Değerlere sıkı sıkı sarılmak, bir yere gitmesine izin vermemek vazgeçilmezimiz olmalıdır. Sürekli üzülmemek için bu konudaki kararlığımızı çağdaş lumpenlere onları kırmadan, eğiterek, öğreterek anlatmalıyız.

İnsan Olmanın Lezzeti... LXI’ de buluşana dek, en iyilerle kalın.

İlk not: En son ne zaman, bir günü sabahtan akşama olumsuzluklarla karşılaşmadan geçirdiniz?