ve elimden bir şey gelmiyor; ben de oturuyorum bir kenara...

Önce kendime, daha sonra çevreme hep, " kabahati önce kendinizde arayın " diye söyledim. Sonunda kabahati kendinde arayan bir ben kaldım ortalıkta! Kime döndüysem, hepsi haklı. Hiç kimse bulaşmıyor bu kabahat işine. Sakın bana " Kabahat samur kürk olsa kimse sırtına almaz " atasözünü hatırlatmayın lütfen. Ben de size " Suçu gelin etmişler, kimse güvey girmemiş " diyen seksi kokulu bu atasözünü hatırlatırım.

İşte bu bir tek benim kabahatli olmam beni çok yıpratıyor !..

Herkes elinden gelen iyi niyetle bana öğretti. Buna eminim! İşte buna rağmen öğrenmiyorum ya, buna çok kızıyorum! Hangisinden başlasam acaba?

Yineleyeceğim ama ne yapayım, nasıl olsa ben kabahatliyim. Şeyi diyecektim canım, şu göstergenin adı neydi? İbresi on bin lümen olup ta görülmemesi olanak dışı... Tamam tamam, buldum; Trafik! Çıkmasam iyi de çıkınca ortalığı karıştırıyorum. Nereye gidersem, orası karışıyor! İstanbul, Ankara, İzmir, Antalya...

Ben de bir terslik var. Nasıl anlatsam ki? Sıra dışı örnek olsun istiyorum. Buldum; yürüyen merdivene binsem orada öyle dururum. Yürümem!

Yok yok, ben de kesin bir terslik var. İstanbul' a inecek uçağına bineyim, İstanbul' a inmez o uçak! Ne bileyim, döner döner, hiçbir açıklama yapmadan döne döne Konya' ya filân iner. İçinde ben varım ya!..

Usta geliyor evime, tamirat yapacağız. Ben yanlış öğrenmişim ya, adamcağıza iş sahibiymiş gibi davranıp onu üzüyorum! Hâlbuki asıl o iş sahibi! Adamın işi var; gelip yapacak. Ben orada öyle, işsiz işsiz ona bakacağım.  Sorarım size, kim iş sahibi burada? Ne hakkım var bedelini ödüyorum diye adamın yanlışlarını bulup çıkarmaya ? İş doğal olarak olduğu kadar olacak. Eğer her iş eksiksiz olursa diğer ustalar nereden ekmek yiyecek? Yine de efendi adamlar, fazla tepki vermiyorlar! Bunu da doğru düşünemiyorum herhâlde!..

Gidip alışveriş yapayım, hem evin eksikleri kapansın hem de benim içim açılsın diye çarşıya gidiyorum. Terslik bu ya, orada da müşteri gibi davranıyorum! Yok malın iyisini istemeler, yok güzelini sağlamını en ucuza istemeler, yok güler yüz beklemekler, yok karşılanma uğurlanma beklemeler... Bir sürü kapris sizin anlayacağınız. Düşünebilsem, çarşıdakileri ne kadar üzdüğümü görebileceğim! Mal orada işte al ve çık. Hayır almıyorsan şükret! Seyrettiğinle kal, daha ne ? Bir şey değil, bu alışkanlık hâlini alırsa gidip pazardan domates seçmeye de başlarım ben!

Burada daha çok örnek verip saçmalıklarla canınızı sıkmak istemem. Siz nasıl olsa benim örneklemeyi unuttuklarımı örneklersiniz! Ne gerek var ama? Bütün kabahat bende . Bende olduğu çok belli çünkü herkes haklı; Bir ben haksızım!          

İşte bu yüzden ben, hiç rahat edemiyorum ve elimden bir şey gelmiyor. Ben de oturuyorum bir kenara, avaz avaz susuyorum...

İnsan Olmanın Lezzeti... XXXII' de buluşana dek, en iyilerle kalın.

İlk not: En son ne zaman, sokak lâmbasının deniz fenerinden daha şanslı olduğunu düşündünüz?