insanlık boyunca, insanlara ait iki kelimedir. Kimi zaman çok zor, kimi zaman kolayca söylendi. Kimi zaman, söylenmediği için bir şeyler yıkıldı. Olasıdır, kısmet dendi. Hayır, kısmet değil! Tamamen elimizde. İnsanca her şeyi, her zaman, her yerde sevebiliriz. Aynı anda bütün sevgilerle sevmek de olasıdır. Çekinecek hiç bir şey yok. Sevmek canlıya verilen yaşamsal armağanlardan birisidir. Konuşamayan canlıların birbirlerine çeşitli iletişim yollarını kullanarak en küçük fırsatta bile belli ettiği sevgi, sadece İNSAN tarafından uyumlu, söylenmesi çok hoş iki “ s ” ile dile getirilebilir:“ Seni Seviyorum ” ...

İnsanoğluysa, eline geçen  çok sayıdaki fırsatı değerlendirmeyi düşünmez bile. Lütfen, çekinmeyin. Hemen başlayın; nedensiz başlayın! Doğruca diyemiyorsanız dolaylı deyin. Deyin ki:

Nokta nokta bey, nokta nokta Hanım, Ali, Ayşe, şey galiba bir şey var; seni seviyorum. Apartman yöneticisi Bencil Bey, Kapıcım Şahsiyet; çeşit çeşit çirkin huylarına karşın, seni seviyorum... Ortağım Coşkun; bana attığın kazıklara karşın, seni seviyorum... İş arkadaşım Sevgi, bana karşı da olsalar herkesi severim; seni de seviyorum...”  Durmayın, devam edin; “ Karım, oğlum, kızım, kardeşim, komşum, mahalle bakkalım, karşıdan gelen sürücü, yolda yürüyen insanlar, mağazadakiler; — burada haykırın - Sizi seviyorum çünkü ne olursa olsun, benim de sizin sevginize ihtiyacım var!

İzmir yöresinin “ Belâyı bal yapar “ deyişi çok hoştur; belki, bu iki kelime de birçok şeyi olumluya çevirebilir. Hepinizi bal yapmaya çağırıyorum. Bal yapalım. Bal tutan parmağını yalayacak  ya hani! Bakarsınız, sevgi de bulaşabilir…

Hepinizi seviyorum.

İnsan Olmanın Lezzeti... III’ te görüşene dek, en iyilerle kalın. 

İlk not: En son ne zaman, size yol veren bir taşıtın sürücüsüne yürekten bir teşekkürle karşılık verdiniz?