bu benim ilk köşe yazım... Ne yapsaydım yani? Genel Yayın Yönetmenleri’ ne başvursaydım, onlar da bana:

— Yâ... Hoş geldiniz! Biz de uzun zamandır sizi bekliyorduk! Davet etmeye de cesaret edemedik; refüze oluruz diye korktuk! , demiş olsalardı, ben ne yapardım! 

İçimdeki paylaşmak duygusu ağır bastığı bir sırada SiZedebiyat Edebiyat Enstitüsü, bana gereksinimi olduğunu bir şekilde belli etti. Kıramadım. Teşekkür eder, uzun ömürler dilerim. Köşemin ismini  “ İnsan Olmanın Lezzeti  ” koydum. Hayır, ısrar eden olmadı! İçimden öyle geldi çünkü “ İnsan olmak gerçekten lezzetli bir iştir “. İnsanca alıp verebileceğiniz o kadar çok sayıda lezzet vardır ki bilerek mi, bilmeden mi, bilmiyorum ama çoğu zaman bu lezzetleri tadamıyoruz. Tatmak elimizde olduğu hâlde... 

En son ne zaman; Uçurtma uçurttunuz? Sizi aramayan sınıf arkadaşınızın peşine düştünüz? Bisiklete bindiniz? Kırlara çıktınız? Balığa çıktınız? Bir çiçeğin açışını irdelediniz? Birine kur yaptınız? Yemeğe bir görev değil de size keyif veren bir eylem gözüyle baktınız? Birine inandığınız, kabul gören doğrularınızı anlatarak iyiyi göstermeyi denediniz? Bir kitap okudunuz? Duygulanarak ağladınız? Dağ başındaki bitkide bulunan bir rengin karşısında hisleriniz kabardığında oradaki renkleri Allah‘ tan başkasının veremeyeceğini, hiçbir ressamın tuvalinde hiçbir zaman o tonun yer alamayacağının farkına vardınız? Sizi derinden etkileyerek karmakarışık edip sonunda duygu ve düşünce dünyanızı zenginleştiren bir müzik karşısında gözlerinizden, hiç değilse iki damla yaş süzüldü? Sessiz, ıssız bir köy kahvesine gidip oradakilere saygı duyduğunuzu belli ederek bir konuyu tartıştınız? Birinden yardım kabul ettiniz? Gelincik topladınız? Papatyadan, seviyor sevmiyor ya da şu işim olacak mı diye fal tuttunuz? Bir köpeğin size salladığı kuyruğun anlamını çözüp ihtiyacını gidermeye çalıştınız? Numaralardan ADYÖMERSİ[1] yaptınız? Şarkı söylediniz; şarkı söylettirdiniz? En son neleri, ne zaman yapmadınız?.. 

En sonlar bitecek gibi değil; basitten bileşiğe akıl, gönül ve bir çocuğun tatları bulup iğne deliğinden su üstüne çıkartan gözüyle, evrende ve yaşamda görebildiklerinizce çok...

Bütün sorun, fark etmekte galiba…

Fark etmek içinse düşünmek gereklidir. Sanırım günümüz güncellerinde buna pek yer yok gibi! Fark edebildiğim ilkokul çağlarımda, düşünmeyi çevreniz öğretirdi. Kızlar dahi varlığa değil, doluluğa yüz verirlerdi. Büyüdükçe okumanın, düşünmeye ve bulmaya tek çare olduğunu gördüm. Fark eden, yapacak diye bir şey yok kuşkusuz! O zaman bile hiç değilse yapamadığını fark eder. Belki de dürtüler sonucu yapabildiğini yapar. Gelişmişliğin ölçüsü de galiba buradadır: “ Farkında olduğunuz sürece varsınızdır. Yaşam anlam kazanır. Kavgaya dahi ayıracak zamanınız kalmaz ” ... 

İsterseniz, insan olmanın lezzetine varmaya ilk şartıyla başlayalım; Okuyalım ve okutalım.

Öylesine coşkuluyum ki size de yansısın istiyorum…

İnsan olmanın lezzeti... II' de görüşene dek, en iyilerle kalın.              

İlk not: En son ne zaman, “ SÖZLÜK ” okudunuz?