Varlığınıza nereden geleceğini bilmediğiniz bir ' yok etme ' hamlesine karşı tedirgin yaşama halini sürükleyip duruyoruz. Her köşe başı, etinizden et kopartacak potansiyel suçlular saklıyor sanki! 

Sadece şehir yaşamı değil bu endişe halini körükleyen; yanı başımızda savaşlar oluyor ve biz darağaçlarında öldürülen insanları, canlı bombaların paramparça ettiği bedenleri, bir çocuk piyesindeki acemilikleri seyretme saflığıyla izliyoruz. 

Gazetelerin üçüncü sayfalarından baş sayfaların manşetlerine taşınıyor artık cinayetler. İnsanları öldürmek de yetmiyor, bedenin katili cansız bedenlere her türlü hareketi, hakareti reva görüyor...  

Tecavüzler adi vakadan sayılıyor artık! 

Paraya tutsak olmuş bir doktor, Hipokrat Yeminini unutuveriyor da masum çocukların bedenleri üzerinden kazandığı paralarla rahat bir hayat sürdüreceğini düşünüyor; ahlâksızca! 

Şiddet artık olağan geliyor! 

Önce neye kızdığımıza aldırmadan kızıyoruz. Sonra bir sinirlilik hâli yapışıyor ruha! Gerçekten yapışıyor ama balçık gibi! Çırpındıkça içine çeken balçıklardan bu! Sinir krizlerini gülerek atlatan insanlar haline geliveriyoruz! 

Ruhumuzun yönetimini alıveriyor bir şeyler, biz adını koymadan, koyamadan avuç avuç sakinleştiriciler tüketiyoruz... 

Korkular büyütüyoruz paylaşmanın coşkuları yerine... 

Çözümleri ya erteliyoruz ya da görmezden geliyoruz! Hiç kuşku yok ki, ertelenen her şey gibi korkular da kendi varlıklarını anlamlı kılmak adına savunma mekânizmalarını çalıştırıyor. 

Korkularımız öfkeye dönüşüveriyor... 

Öfke mi? En beteri değil kuşkusuz ama öfke, ne sevgi tanıyor ne de sevgili! İnsanın algı seviyesini düşürüyor. Mantıklı cümlelerin tanıklığıyla atılmıyor bir tokat.

Sabır taşının çatlamaktan çok un ufak olduğu haller bunlar... 

Biriktirilen her duygu gibi kendine uygulama alanı arar tedirginlik, endişe, korku, öfke… 

İyi bir gün olsun yarın...