Geçmişi ve geleceği iki kristal kadehmişçesine kırılmalarından da çekinmeden birbirine çarparak bütün heybetiyle sonbahar geçiyor sokaklarımızdan...  

Kasım ayı dersini iyi ezberlemiş bir çocuk gibi yaprakların yere süzülüşüyle perçinliyor hüzün denizlerinin içimizdeki görüntüsünü...  

Ellerimiz korsan umutlara gebe... İlkyazdan beri alıştığımız gece baskınları yerini akşamüstü şaşkınlıklarına bırakacak... İçimdeki kafiyeye ters düşüyor parmak uçlarıma bulaşan bu gece yalnızlıkları... İstemeden kocaman naralar biriktiriyorum, karanlıklara hedefsiz atışlar yapmak için! Karanlık gökyüzünde okkalı bir havai fişek gibi patlayacak sanki naralarım.  

Zaman anne sevecenliği ve sakinliği ile salıyor koynumuza sonbaharı... Narasını içine atan harbi delikanlı edasıyla yürekleri burmaya çalışıyor sonbahara eşlik eden solgun güneş ışıkları... Sarı tülbende benziyor güneş ışıkları ve tülbentten zamanı süzüyor sonbahar...  

Her şeye rağmen apalak bir umudum var; kucaklara sığmıyor... Aceleci bir gözyaşı damlası gibi düşüyor yere ve hiçbir şey olmamış gibi üstüne biriken tozları silkip yekiniyor yeniden gülmeye...  

Umutlarımızın akrabalığıydı bizi yakınlaştıran, tanış eden; hırslarımız mahcup bir tohum gibi hep başka bahara toprağı delip yeşerecekti, o bahar gelmedi bir türlü, gelmesin de...  

Hırs omuriliğini kırıyor insanın, şekilsizleştiriyor... Para hırsı, şehvet hırsı, önde olma hırsı, kazanma hırsı, en iyisini, en güzelini bilme hırsı ne kadar insan kılar ki insanı? En az ağaçların ve yeşilin sürgüne gönderildiği namussuz bir kent akşamında gökyüzünde süzülen mavi uçurtma kadar direnebilmeli insan, hırs değil ama bu, direnmek başka bir şey; apalak umuda kucak bulma telaşı denebilir belki...