Kalabalık şehirlerde öfkelerini sokaklara taşırıyor insanlar; üstelik gönüllü hapsolmuşlar kentin koyaklarına! Kalabalıkların göbeğinde yalnızlıklarını özgürce yaşıyorlar! Nereden çıktı şimdi bu telve kıvamındaki cümleler? Bir türküden döküldüler! Sabah arabanın radyosunda çıkan bir türküden, Erzurumlu Emrah'tan alınma bir türküden: Tutam Yâr Elinden Tutam... İnsanın içindeki yalnızlık duygusunu çimdikleyen bir türkü, sözleri de çok güzel ama ezgisi bir başka güzel... 

Hiç gitmediğim ama kışın kaldırımlarında damlarından sarkan buzlardan korunarak yürümenin gerekli olduğunu duyduğum Erzurum' un yakan soğuğunu hissettiren bir türkü bu... 

İnsan olduğunuzdan dolayı gönendiğinizi hisseder ve duyar duymaz ezgisine vurulursunuz... Akıcılığı bir tarafa öyle bir tınısı vardır ki türkünün alıp götürür bilmediğiniz ama orada olmaktan dolayı da mutlu olduğunuz yerlere... Nereli olduğunuz hiç önemli değildir hani; sanki bir İtalyan dinlese aynı etkiyi bırakacaktır! 

Kavuşamamayı anlatır... Kavuşma isteğinin insanın içini kavuran sıcaklığını saklar. 

Tutam yâr elinden tutam

Çıkam dağlara dağlara

Olam bir yaralı bülbül

İnem bağlara bağlara

Birin bilir birin bilmez

Bu dünya kimseye kalmaz

Yâr ismini desem olmaz

Düşer dillere dillere

Emrah eder bugünümdür

Arşa çıkan tütünümdür

Yâre gidecek günümdür

Düşem yollara yollara

Haydi bulun bir yerlerden de dinleyin; içinizdeki sevgiye, sevgiliye sarılın...