Bundan on yedi yıl önceydi. Hastalandım. Hastaneye kaldırdılar. Alkol almadığım, sigara kullanmadığım hâlde, Siroz tanısı koydular. Farkında olmadan Hepatit geçirmişim. Karaciğer sağ lobum bitmiş. Sol lob, dengeleyebilmek için büyümüş. Ben de kilo alıyorum sanıyordum.

Farklı bir kemoterapiye başladılar. Yanımdaki odada altı yaşında bir erkek çocuğu yatıyordu. Karnı inanılmaz derecede şişti. Siroz Hastalığı' na yakalanmış. Onunla arkadaş oldum. Bir haftamız beraber geçti.

... ve... bir sabah ağlamalarla uyandım. Anne ve babası, kendini yerden yere atıyordu. Arkadaşım ölmüştü. Benim Sevgili Hastane Arkadaşım, artık yoktu...

O gün, aşağıda göreceğiniz karaladığım bu satırlar sonraları hayat felsefem oldu. Bir çift gözü açabilmek, bir sabaha daha günaydın diyebilmek.. İki çocuğum ve on altı yaşımda nişanlandığımız eşim çok üzgündü. Kızım bugün kırk, oğlumsa otuz altısında. Evlenip uçtular yuvamızdan...

O gün bu gündür hep aynı cümlelerle uyanıyoruz: